"เสวี่ยเสวี่ย อย่าลืมมาทำงานวันเสาร์ที่ 16 นะ!"
เฉิงเสวี่ยถือโทรศัพท์อยู่ในมือ ได้ยินเสียงจากปลายสาย มุมปากของนางเผยอรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและความทะเยอทะยานที่สมใจ
เสียงตอบกลับยังคงอ่อนโยนและสงบนิ่งเช่นเคย: "ได้ค่ะ ฉันจะไปตรงเวลา"
เสียงสดใสจากปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความดีใจเล็กน้อย: "ว่าแต่ เธอโชคดีเกินไปแล้วนะ?"
ปีที่แล้วโรงพยาบาลเซียะเหอประกาศว่าจะไม่รับจิตแพทย์เพิ่มแล้ว ตอนแรกก็ไม่มีโควต้า ผลปรากฏว่าเมื่อคืนไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทางเบื้องบนก็ปล่อยโควต้าจิตแพทย์ลงมาหนึ่งตำแหน่งกะทันหัน
ปกติแล้วใครๆ ก็แย่งกันหัวแตก ไม่มีทางตกถึงคนนอกหรอก
แต่ฉันได้ยินอาจารย์ฉันพูดว่า ทางเบื้องบนพูดเป็นนัยๆ ว่าเธอเป็นบุคลากรที่กลับจากต่างประเทศ ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์ให้ได้ โรงพยาบาลถึงได้ตัดสินใจรับเธอ
นี่มันเหมือนกับเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ เธอไปหาความสัมพันธ์ใครเขามารึเปล่า?"
เฉิงเสวี่ยย่อมรู้ดีว่าโควต้าพิเศษนี้มาจากอะไร
เมื่อวานนางเพิ่งเจอผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นโดยบังเอิญ เขาบอกว่าจะแสดงความจริงใจให้ดู วันนี้งานของนางก็ลงมาแล้ว