ผู้จับคนได้พาเธอมาถึงถ้ำมองของพวกมันในเวลาไม่นาน
เซี่ยหลีถูกผ้าปิดตามาตลอดทาง จนกระทั่งตอนนี้มือของใครสักคนถึงได้ดึงผ้านั้นออกจากดวงตา
ชายชุดจงซาน ผิวค่อนข้างคล้ำ ผมหวีเสยไปข้างหลังที่เรียกกันว่า "มิสเตอร์" จ้องมองเซี่ยหลีด้วยใบหน้าเย็นชา ก่อนจะสั่งการด้วยน้ำเสียงไร้ความปรานีว่า "ทางที่ดีเธอต้องให้ความร่วมมือหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันรับประกันไม่ได้ว่าเธอกับลูกของเธอจะมีชีวิตกลับไปไหม
เดี๋ยวนี้ ลงจากรถทันที ส่งลูกของเธอให้ฉัน แล้วเธอตามเขาไป"
ชายหนุ่มชี้มือเลื่อนไปที่คนหนึ่งอย่างง่ายดาย บังคับให้เซี่ยหลีทำตามคำสั่งโดยไม่ให้โอกาสขัดขืน ความขู่เข็ญในน้ำเสียงชัดเจนราวกับเขียนไว้บนหน้า
เซี่ยหลีตามพวกนี้มาคราวนี้ก็เพื่อกวาดรากถอนโคนรังของพวกมัน ไม่ใช่เพื่อเอาน้องนากของตัวเองไปเสี่ยงอันตราย จะให้ฟังคำพวกนี้ก็คงมีผีแล้ว
เธอกอดน้องนากแนบอก มองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ถอยไม่หลบ: "มาด้วยกันสองคนก็ต้องอยู่ด้วยกันสองคน ฉันไม่วางใจฝากลูกไว้กับพวกคุณ"
"มิสเตอร์" มองเซี่ยหลีด้วยแววตาเยือกเย็นราวกับสายฟ้าที่พร้อมจะกินคน เขาหัวเราะเย้ยหยันเสียงหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวตวาดว่า "เรื่องนั้นไม่ใช่เธอจะเป็นคนตัดสิน!"
พูดจบก็ชูมือขึ้น ท่าทางหยาบกระด้างเข้ามาจะคว้าน้องนากในอ้อมแขนของเซี่ยหลี
เซี่ยหลีเรียบเฉยไม่ต่างอะไร ท่าทางกอดลูกไว้แนบอกแม้แต่จะขยับก็ไม่ขยับ แต่แล้วเธอย่อเข่าชูขาขึ้น ด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบก็เตะอย่างรุนแรงเข้าที่ท้องของ "มิสเตอร์" เต็มแรง
มิสเตอร์ไม่คิดเลยว่าเซี่ยหลีจะลงมือกะทันหัน สมองยังไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวว่าท้องปวดแสบปวดถี่ ร่างก็ถูกกระแทกพุ่งไปข้างหลังแล้ว เร็วจนเกิดภาพซ้อน