เซี่ยเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หน้ากระจกเสียงพึมพำด่าทอไม่หยุด โกรธจนกินข้าวเที่ยงไม่ลง
“พวกอเมริกาไร้ยางอายจริงๆ! กล้าเอาเรื่องสงครามเวียดนามมาข่มขู่ กลับทำเหมือนว่าที่พวกเขารุกรานเป็นความผิดของหัวเซี่ย!
แล้วประเทศเวียดนามนั่นอีก เราให้คน ให้เงิน ให้แรงช่วยพวกเขาต่อสู้กับอเมริกา แม้พวกเขาจะไม่ได้เข้าข้างอเมริกา แต่ก็ไม่แม้แต่จะออกมาสนับสนุนหัวเซี่ยสักคำ แสร้งทำเป็นคนโง่เง่า
ช่างเป็นเนรคุณจริงๆ!”
ท่าทีคลุมเครือแบบนั้น ช่างน่าเหลืออดจริงๆ!
หลีซิ่วลี่เห็นเขาตื่นเต้นมากเกินไป รีบเตือนว่า “อย่าเพิ่งใจร้อนไปหน่อย ระวังหัวใจหน่อย”
เซี่ยหลีมองพ่อแก่ๆ ของตนที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง พลางกินหมูสามชั้นตุ๋นไปด้วย อย่างมีน้ำใจช่วยปลอบโยนพ่อของตน
“ก็ไม่ต้องโกรธขนาดนั้นหน่อย
ยังไงสงครามนี้ก็สู้กันในประเทศเวียดนาม ไม่ใช้แผ่นดินของเรา จะให้สู้กันไปก็สู้กันไปสิ
อีกสองวันฉันจะสร้างระเบิดทำลายล้างวงกว้างส่งไปแนวหน้า