ภายในโกดังที่แสนคับคั่ง ยิ่งมีคนยืนกันเต็มไปหมดก็ยิ่งดูแคบลงไปอีก
ลูกน้องของเซี่ยเสี่ยวเป่าเห็นพี่อวี่กำลังกดหัวชายที่แอบแฝงตัวมาให้แนบพื้น ใช้แรงหนักจนอีกฝ่ายหน้าแดงก่ำ หอบจนแทบไม่มีแรงหายใจ จึงรีบยื่นมาโดนต้นแขนพี่อวี่เบา ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำ
"พี่อวี่ กดแรงเกินไปแล้ว เดี๋ยวเขาพูดไม่ออกหรอก"
เซี่ยเสี่ยวเป่า: ......
ดูท่าทางเป็นนักเลงมืออาชีพ แต่ทำไมขี้แพ้ขนาดนี้? เขายังกลัวคนนี้หนีไปเลย ตั้งใจกดไว้เบา ๆ ผลปรากฏว่าหอบจนหายใจไม่ออกงั้นเหรอ?
เซี่ยเสี่ยวเป่ารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย จึงค่อย ๆ ผ่อนมือที่กดตัวชายหนุ่มลง แล้วเอ่ยถามต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"พูดได้แล้วล่ะ"
ชายหนุ่มกุมอกตัวเอง ไอ้เรื้อยออกมาหลายครั้ง กว่าจะเงยหน้ามาเจอสายตาที่เยือกเย็นขึ้นทุกทีของเซี่ยเสี่ยวเป่า ใจก็สาปแช่งเงียบ ๆ ว่า "ลูกหมาป่าเอ๊ย" ก่อนจะเปิดปากตอบคำถาม
"ผมเป็นตำรวจ"
คนทั้งห้องฝั่งเซี่ยเสี่ยวเป่า: ......????
ทุกสายตาที่มองมาที่ชายหนุ่มกลับดูแปลกประหลาดไปทั้งหมด แม้กระทั่งแฝงความหวาดกลัวเล็ก ๆ ลอยอยู่
เซี่ยเสี่ยวเป่าสูดลมหายใจลึก ไม่ได้ปล่อยตัวคนเพราะฟังว่าเป็นตำรวจ สีหน้ากลับมืดมนยิ่งขึ้นไปอีก เขาถามเสียงเย็นชา
"แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่? ใครส่งมา? มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตำรวจจริงหรือไม่ เป็นคนกลุ่มไหน มีเป้าหมายอะไร ถ้าเขามีเจตนาร้ายต่อพวกเขาจริง ๆ แล้วละก็ คนพวกนี้ก็เก็บไว้ไม่ได้
ตำรวจยุคนี้ส่วนใหญ่ล้วนลงจากสมรภูมิมาทั้งนั้น แค่เห็นสายตาดุดันของเซี่ยเสี่ยวเป่าก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเริ่มมีความคิดฆ่าคนแล้ว ไขสันหลังเย็นวาบ ใจรู้สึกแย่เหมือนก้าวเข้าไปเหยียบก้นห้วยอุจจาระ