เซี่ยหลีเองก็หันตามสายตาของทุกคน มองไปทางลานบ้านเล็กๆ นั้นด้วย
กำแพงรอบบ้านตอนนี้ไม่สูงเท่าไหร่ สูงแค่ประมาณระดับบ่าเท่านั้น ไม่ได้บังสายตามากนัก
จากหน้าต่างบ้านอิฐแดงที่มีกระเบื้องมุงหลังคา มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ร้องไห้สะอึกสะอื้นใส่ผู้ชายชุดทหารที่มีสีหน้าวิตกกังวลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เซี่ยหลีรู้จักผู้ชายคนนั้น เขาเป็นเลขาธิการพรรคประจำกองทหารแห่งหนึ่งในกองพลเกาะใต้ของพวกเธอ ส่วนกองไหนนั่นเธอลืมไปแล้ว
ผู้ชายคนนั้นคงจะเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ผู้หญิงอยู่ในบ้านของพวกเขา เขาก็เปิดประตูและหน้าต่างไว้กว้างๆ ผู้คนข้างนอกถึงแม้จะอยู่คนละที่กับคนข้างใน แต่ก็เห็นภาพข้างในได้ชัดเจนหมดทุกอย่าง
เซี่ยหลีรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงวิ่งมาดูเรื่องวุ่นๆ ที่นี่
แอบอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมทุกคนถึงได้ดูนางอย่างไม่มีความเกรงใจ แล้วยังไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไรเลย
นางจึงถอยหลังไปสองสามก้าว ในที่สุดก็เห็นใบหน้าด้านข้างของผู้หญิงคนนั้นชัดเจน