เซินเจียวถูกปัดด้วยหมัดหมายจนกลับบ้านไปพร้อมความโมโหเต็มท้อง
ตอนเย็นเธอทำอาหารเสร็จ แล้วรอกู้อวิ๋นอี้มาที่บ้านเพื่อปรึกษากันว่าจะจัดการเรื่องต่อจากนี้อย่างไร
ท่ามกลางเหตุการณ์ไม่ราบรื่นและน่าผิดหวังมากมายในช่วงนี้ มีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้ นั่นคือกู้อวิ๋นอี้เป็นพ่อทูนหัว การที่เขามาที่บ้านเพื่อพบปะกับเธอจึงไม่ทำให้ใครสงสัยเลย
เพียงแต่แม้น้องชายคนนี้จะใจเหี้ยม แต่เวลาลงมือทำอะไรมักจะอืดอาดยืดยาด ระมัดระวังเกินไป และไม่ค่อยกระตือรือร้นสักเท่าไร
ตอนกู้อวิ๋นอี้มาถึงบ้านเซินเจียว เขาก็เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าว ส่วนเซินเจียวนั่งเอียงตัวอยู่ข้างโต๊ะ ไม่รู้กำลังคิดอะไร สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
เขามองเซินเจียวแล้วขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“วันนี้ไปลองหยั่งเชิงเซี่ยหลีไม่สำเร็จเหรอ?”
เซินเจียวได้ยินดังนั้นก็แค่นยิ้ม หันมามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ไม่ใช่แค่ไม่สำเร็จ ฉันยังไม่ได้เจอหน้าเธอด้วยซ้ำ
ฉันคิดว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเซี่ยหลี แค่จะนัดเธอออกมาคงไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ฉันยังไม่ทันได้เจอเซี่ยหลีที่หน้าบ้านตระกูลเซี่ย พ่อของเธอก็บอกว่าเซี่ยหลีเสียใจเพราะลู่ติ้งหยวนตาย ช่วงหลายวันนี้ไม่ยอมออกจากบ้าน ไม่ยอมคุยกับใคร แล้วก็ไล่ฉันกลับมาเลย”