เซี่ยหลีเอ่ยขึ้นอย่างซื่อตรง “ฉันคิดว่าถนนสายที่ทหารของเราเดินทัพไปสมรภูมิมันค่อนข้างลำบาก ทุกคนที่ต้องไปรบก็ไม่ง่ายเลย งั้นฉันออกเงินเอง ช่วยปูถนนสายนั้นซักหน่อยดีไหม”
ไม่รู้เหตุมาปลายรู้ ทั้งที่เธอได้เหรียญมาเพราะเรื่องเงิน งั้นก็ “เอาเงิน” ต่อเนื่องกันเลยสิ
แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้การสร้างถนนจะมีสิทธิ์เก็บค่าผ่านทางหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็เท่ากับเอาเงินไปเทลงน้ำเปล่า ๆ
แต่แม้จะมี ตอนนี้รถก็ยังน้อยอยู่ ยานพาหนะของหน่วยทหารพิเศษก็ไม่ต้องเสียค่าผ่านทาง คงเป็นการขาดทุนสุทธิอยู่ดี
เฮ้อ! ค่า “หนีออกจากงาน” รอบนี้มันแพงเกินไปหน่อย!
คนที่อยู่ในที่นั้น: !!!!
ส่วนลู่ติ้งหยวนที่รู้ว่าเซี่ยหลีอาจหนีออกมากลางคันจนไม่ได้ฟังอะไรที่พิธีกรพูดเลยสักนิด แล้วก็หาเรื่องมาต่อประโยคแบบพล่อย ๆ แบบนี้: ……
พิธีกรเดิมทีคิดว่าเซี่ยหลีจะ “ปลุกใจ” ทุกคน ยิ้มกว้างถึงกับตาหรี่ แต่พอประโยคที่ทั้งเหลวไหลและสวนทางกับคาดหวังของเธอหลุดออกมา รอยยิ้มสดใสนั้นก็แข็งค้างทันที
คำที่เตรียมไว้จะใช้สร้างบรรยากาศปลุกเร้าให้เซี่ยหลีตันอยู่กลางคอ พิธีกรพูดออกไปไม่ได้เลย รู้สึกอึดอัดขึ้นมานิด ๆ
แต่เธอก็ทันตัวเร็ว รีบปรบมือเสียงดังอย่างเต็มกำลังทันที
“ขอเชิญทุกท่านปรบมือให้ร้อนแรงที่สุด ขอบคุณนักสู้เซี่ยหลี ที่มอบผลงานอีกชิ้นให้แก่เขตสมรภูมิของเรา!”
เสียงปรบมืออันร้อนแรงก็ดังกึกก้องขึ้นอีกครั้งทั่วบริเวณ