นี้นี้ยังเด็กขนาดนั้น ย่อมพูดคำลาไม่ได้หรอก
ใบหน้ากลมๆ อุ้มๆ เหมือนผลแอปเปิล มีดวงตาสีดำวาวสองเม็ดมองตรึงไปที่เซี่ยหลี
ขนตาพริบพริบสองสามครั้ง มุมปากยิ้มออก ทันใดนั้นก็เผยรอยยิ้มหวานฉ่ำที่เห็นเหงือกสีชมพูอ่อน ยิ้มกว้างแบบไม่มีฟัน
มือเล็กๆ กระดิกไปมา ทักทายลาเซี่ยหลีเองโดยไม่ต้องสั่ง
เซี่ยหลี: ……
จริงดี ลูกสาวนี่รักพ่อแม่มากกว่าลูกชายจริงๆ
ตอนนี้เธอออกจากบ้านทีไร ลูกชายของเธอก็มีแต่มองเธอด้วยสายตารังเกียจ จะให้เขาลาเธออย่างหวานๆ ได้อย่างไร?
ไม่เทียบกันไม่เจ็บปวด เซี่ยหลีที่ปกติหลีกเลี่ยงเด็กๆ กลับไม่หลบเลี่ยงในวันนี้ ยิ้มแฉ่งกระดิกมือลาน้องนี้นี้
"นี้นี้บาย~"
เมื่อเฉินเจินเจินอุ้มลูกจากไป ลู่ติ้งหยวนหันกลับมามองเซี่ยหลี
"เธอคิดจะทำยังไง?"
ลู่ติ้งหยวนรู้อยู่แล้วว่าเมื่อเซี่ยหลีเจอปัญหาของต้าเป่ากับพวกเขา เธอย่อมลงมือช่วยแน่นอน แต่ไม่คิดว่าภายในเวลาเพียงเสี้ยวเณร เธอจะคิดวิธีรับมือออกมาแล้ว
เซี่ยหลียิ้มแบบเยาะเย้ย มุมปากตึงขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่จริงใจนัก
"พวกมันกล้าทำเรื่องวันแรก ฉันก็กล้าตอบโต้วันถัดไป ไม่ใช่ว่าแอบซุ่มโจมตีกันหรือไง? อยากซ่อนอยู่ตลอดก็เชิญซ่อนตลอดไปเลย ฉันจะกลบดินทับให้เลย
จังหวะดีที่ชิ้นส่วนสุนัขกลไกของฉันเพิ่งผลิตเสร็จ สุนัขกลไกรุ่นใหม่ยังส่งไม่ถึงแนวหน้า ฉันจะให้เพิ่มชิ้นส่วนเข้าไปอีกหน่อยก็คงไม่ยาก"
ลู่ติ้งหยวน: ……
แม้ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่เขาก็เดาได้โดยรวมแล้วว่าเมียตัวดีของเขาจะทำอะไร
ลู่ติ้งหยวนหยิบแจ็กเก็ตของตัวเองลุกขึ้น สายตาหล่นลงที่ใบหน้าเซี่ยหลี "จะไปหน่วยงานไหม? หรือจะอยู่บ้านร่างแบบ?