ที่หน้าประตูชั้นเตรียมปฐมวัย คุณครูที่มารับเด็ก ๆ เข้าชั้นเรียนมองเห็นทหารหนึ่งหมวดวิ่งมาที่ด้านนอกของโรงเรียน เมื่อผ่านหน้าประตูโรงเรียนพวกเขาไม่ได้วิ่งผ่านไปตรง ๆ เหมือนทุกวัน แต่กระจายตัวยืนประจำการแบบสามก้าวหนึ่งยามห้าก้าวหนึ่งเวร ล้อมโรงเรียนทั้งแห่งไว้ จนหัวครูทุกคนเต็มไปด้วยความงงงัน
โรงเรียนของพวกเขาก็เป็นแค่ชั้นเตรียมปฐมวัยธรรมดา ไม่ใช่หน่วยงานลับสำคัญอะไร ก็ไม่มีอะไรที่คนร้ายจะมาก่อความวุ่นวาย จำเป็นต้องใช้กำลังทหารมากขนาดนี้หรือ?
หรือว่าจะมีบุคคลสำคัญมาเยือน?
ไม่เช่นนั้น โรงเรียนเก่าหลังเล็ก ๆ แบบของพวกเขา ทหารหนึ่งหมวดจะมาล้อมกันทั้งโรงเรียนได้ยังไง?
ถ้าจะล้อม ก็น่าจะไปล้อมโรงเนิร์สเซอรี่สิ!
ไม่ใช่เมื่อวานลูกของนายพลตำบลคนหนึ่งแอบหนีออกจากโรงเนิร์สเซอรี่คนเดียว ทั้งกองทัพต้องประกาศเข้มงวดตามหากันทั้งวันกว่าจะเจอตัวเด็ก รูรั่วด้านความปลอดภัยใหญ่โตขนาดนั้นรึ?
โรงเรียนของพวกเขาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง
"ครูหวัง!"
ขณะที่คุณครูหวังกำลังฉงนใจ ผู้อำนวยการโรงเรียนสูงวัยสวมแว่นสายตาเดินมายืนเบื้องหลังเธอแบบหลังพนมมือ ยื่นมือตบบ่าเบา ๆ จนเธอสะดุ้งหวนคืนสติ
คุณครูหวังหันไปมองยายผู้ทรงคุณูปการและเป็นที่เคารพนับถือของทุกคนคนนี้ ท่าทางถ่อมตัว แล้วถามอย่างสุภาพว่า "ผู้อำนวยการคะ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?"
ผู้อำนวยการเป็นยายวัยห้าสิบถึงหกสิบ เป็นทหารผ่านศึกที่ปลดจากราชการมาจากในกองทัพ เคยสร้างความดีความชอบไว้มากมายในกองทัพอากาศ ต่อมาบาดเจ็บสาหัสจนต้องปลดจากราชการ จึงย้ายมาเป็นผู้อำนวยการชั้นเตรียมปฐมวัยของกองทัพ