การเดินทางครั้งนี้ของเซี่ยหลีถูกจัดในระดับความปลอดภัยสูงสุด ไม่ใช่แค่บุคลากรบนรถไฟที่ถูกสืบประวัติย้อนไปจนถึงบรรพบุรุษแปดชั่วคน แต่แม้แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนตามเส้นทางรางที่รถไฟวิ่งผ่านก็โดนสืบจนถึงบรรพบุรุษแปดชั่วคนเช่นกัน
ยังมีการตรวจซ่อมบำรุงรถ, โลจิสติกส์และเสบียงของขบวน กระทั่งความปลอดภัยของตัวรถมาตรฐานเองก็ถูกหลายฝ่ายตรวจตราอย่างเข้มงวดซ้ำหลายรอบ จะว่าไปก็คือระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาไม่มีที่ติ เพราะสมัยนั้นผู้นำสูงสุดเสด็จเยี่ยมก็ใช้มาตรฐานแบบนี้
แต่เดิมจางเถี่ยหนิวและคณะแม้จะระมัดระวัง ก็เพราะสมัยที่ผู้นำสูงสุดเสด็จไม่เคยเจอแผนลอบสังหารที่แยบยลแบบนี้ พวกเขาจึงไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้มาตรการระดับสูงขนาดนี้จะยังมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้อีก
จางเถี่ยหนิวเต็มไปด้วยความผิดและความรู้สึกผิดต่อใจ จึงรีบพาคนออกตรวจค้นทั้งขบวนรถทันที
ส่วนเซี่ยหลีที่นั่งอยู่ในรถนั้นกลับใจเย็นเป็นปลิดทิ้ง นอนพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน ดูเหมือนคนไร้กระดูก ทว่าทั้งตัวกลับแผ่ความเศร้าสร้อยแบบ "อยากได้แต่ไม่ได้" ออกมาเต็มบาน
เธอปฏิเสธข้อเสนอของคนอื่นที่บอกให้เธอไปพักห้องอื่นก่อน เดี๋ยวตรวจห้องนี้จนครบถ้วนแล้วค่อยย้ายกลับมา
เธอกอดนากน้อยที่ตื่นแล้ว ยังงง ๆ มองฟ้าเลย หน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ เอนพิงหัวเตียงมองออกไปนอกหน้าต่าง บางครั้งก็เอานิ้วจิ้มแก้มยุ้ยของลูกชายเป็นระยะ
"ตัวกิน!"
คำพูดเดียวไร้ซึ่งความเป็นแม่ ทำให้หน้าเรียบเฉยของเจ้าตัวเล็กตึงเข้าไปอีก