ครอบครัวของเซี่ยหลีสามคนมองฝูงลิง ฝูงลิงสิบกว่าตัวก็มองกลับมาที่พวกเธอสามคน สายตาใหญ่จ้องสายตาใหญ่ แต่ไม่มีฝ่ายไหนเป็นผู้พูดก่อน บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบประหลาดที่คนกับลิงเผชิญหน้ากันแต่คุยกันไม่รู้เรื่อง
ถ้ามีคนแปลกหน้าเห็นเซี่ยหลีพูดกับลิงอย่างจริงจัง แล้วทุกคนในครอบครัวรอฟังคำตอบของลิง ย่อมต้องคิดว่าทั้งบ้านนี่คงบ้ากันหมดแล้ว
แต่ชัดเจนว่าลิงพวกนี้เข้าใจสิ่งที่เซี่ยหลีพูดจริง ๆ
ลิงหลายตัวส่งสายตามองกันเอง เหมือนกำลังสื่อสารกันผ่านสายตา สีหน้าของลิงแต่ละตัวต่างกันไป มีทั้งความอาลัย ความไม่แคร์ ความดีใจ ความผิดหวัง ความเศร้า แม้กระทั่งมีตัวหนึ่งที่มองลูกนากทารกตัวน้อย 'น้องลิงทุพพลภาพ' ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
อู๋คงมองเซี่ยหลีหนึ่งครั้ง แล้วหันกลับไปกวาดสายตาผ่านลู่ติ้งหยวน ก่อนจะมองลูกนากทารกตัวน้อยด้วยความอาลัย
แต่ไม่นานความอาลัยในดวงตาก็กลายเป็นความเด็ดเดี่ยว มันไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้ทั้งมือและเท้าพุ่งขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง หันศีรษะกลับมามองทางลูกนากทารกเล็กน้อย ยกมือขึ้นโบกไล่ตามท่าทางที่ลูกนากทารกเคยใช้บอกลาพวกมันเสมอ
'จี๊ จี๊ จี๊!'
เสียงจบลง อู๋คงก็กระโดดลงจากขอบหน้าต่างทันทีโดยไม่ลังเล พุ่งไปตามทางที่มาซึ่งนำไปสู่ป่า
แต่วิ่งไปได้สักระยะมันก็หันกลับมา สายตาตกอยู่ที่ครอบครัวของเซี่ยหลี และหนักหน่วงเป็นพิเศษที่ตัวลูกนากทารกน้อย ใบหน้าขาวนวลเริ่มมีความสง่าของราชาลิงปรากฏขึ้น เหมือนได้บอกลาเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มันจึงหันหัวกลับแล้วพุ่งตรงไปยังแดนป่าโดยไม่ลังเล ถึงในใจจะอาลัยอยู่เพียงใด ฝ่าเท้าที่วิ่งกลับไม่เคยหยุดชะงัก
มันคือราชันแห่งฝูงลิงแล้ว มันมีหน้าที่ของมัน มีฝูงของมัน น้องชายที่อ่อนแอมาแต่กำเนิดมีสัตว์สองเท้าที่ชอบก่อกวนคน ยังชอบก่อกวนลิง แถมยังชอบทะเลาะ แต่ก็ชนะทุกครั้งคอยปกป้อง ย่อมไม่ขาดมื้ออาหาร มันวางใจฝากน้องไว้กับสัตว์สองเท้าที่ไม่ถนัดเลี้ยงลูกน้อย แต่มีอาหารมากมายได้อย่างสบายใจ