บ้านสกุลเซี่ย
เซี่ยหลีทานอาหารเย็นเสร็จแล้วนอนพิงหัวเตียง อ่านหนังสือตลกที่ออกใหม่ล่าสุด เป็นครั้งคราวก็หัวเราะออกมาอย่าง "เจ้าเล่ห์" ไม่หยุด
"เกม เกม เกม เกม!!"
นากทารกน้อยนอนคว่ำครึ่งตัวอยู่ปลายเตียง เล่นเกมถอนไม้จากหอคอยไม้อยู่กับลิงน้อยสองตัว
ท่ามกลางเสียงหัวเราะดังๆ ของคุณแม่ที่ดังแทรกมาเป็นระยะ มันยังโชว์ความสุขุมได้เต็มเปี่ยม
ใบหน้าอวบอ้วนแทบไม่มีแม้แต่การเปลี่ยนแปลงของสีหน้าสักนิด สมาธิจดจ่ออยู่กับการคำนวณว่าควรถอนไม้ต้นไหนจากใต้หอคอย เพื่อให้ตัวเองถอนออกมาได้โดยหอคอยไม่ล้ม แล้วพอถึงตาลิงน้อยถอนไม้ต้นถัดไป หอคอยจะได้ล้มลงมา มันจึงจะชนะเกมนี้
เมื่อลู่ติ้งหยวนเดินทางกลับบ้าน ภาพที่เห็นคือภาพอันกลมกลืนแสนสุขใจของภรรยากับลูกทั้งคู่
ความรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิมจากการที่สงครามปะทุขึ้นที่แนวรบเหนือ ตอนนี้ก็สงบลงได้มากเพราะภาพความอบอุ่นของแม่ลูกคู่นี้
เขาห้อยเสื้อผ้าบนแขวนเสื้อหน้าประตูอย่างไม่คิดอะไร เดินเข้ามาในบ้าน แล้วปิดประตูลง
เซี่ยหลีได้ยินเสียงลู่ติ้งหยวนกลับมา ก็เพียงตอบรับไปเรื่อย ๆ ว่า "กลับมาแล้วเหรอ" สายตาแทบไม่เลื่อนจากหนังสือตลกในมือเลย
แต่พอได้ยินเสียงประตูที่ปกติไม่เคยปิด วันนี้กลับถูกปิดลง นางจึงแหงนหน้าขึ้นมองลู่ติ้งหยวนด้วยความฉงน
"สงครามไม่เป็นใจ? หรือว่าหัวเซี่ยล่าทัพกลับไปแล้ว?"