แม้ก่อนหน้านี้เซี่ยหลีจะมีคำอธิบายมาแล้ว ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าประเทศมหาอำนาจคงไม่ยอมปล่อยโอกาสร่วมมือกับเซี่ยหลีไป
ประเทศในกลุ่มขั้นแนวหน้าเมื่อตกขบวนไปแล้ว จะกลับมาไล่ตามประเทศที่เคยมีศักยภาพเท่าเทียมกันย่อมไม่ง่ายอีกต่อไป ฝ่ายนั้นเองก็ไม่มีทางยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น
เช่นเดียวกับที่ถ้ารัสเซียมีวัสดุอาวุธล้ำสมจำนวนมาก ก็ย่อมไม่ขายให้อเมริกา และในทางกลับกันก็เช่นกัน
แต่พอเห็นทัศนคติของทุกคนตอนนี้ เหล่าผู้ติดตามต่างก็รู้สึกระทึกใจขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เซี่ยหลีไม่เอาใจใส่คนที่ไม่มีอำนาจตัดสินใจเหล่านั้น เธอหันไปมองตัวแทนรัสเซียกับอเมริกา ยกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างอ่อนโยนใจดีแล้วเอ่ยถาม: "สองคนนี้ไม่โทรกลับไปถามหน่อยเหรอ?"
แม้จะเรียกมาเป็นจำนวนมาก แต่จริง ๆ แล้วประเทศที่เธอสนใจก็มีแค่ไม่กี่ประเทศเท่านั้น
รัสเซีย อเมริกา เกาะญี่ปุ่น เยอรมนี อังกฤษ ฝรั่งเศส และถ้านับเพิ่มก็คงมีสวีเดนอีกประเทศ
ประเทศเหล่านี้คือผู้นำด้านเทคโนโลยีระดับแนวหน้าของโลกตอนนี้
เรียกประเทศอื่น ๆ ที่เหลือมา ก็เพียงเพราะกลัวเหตุการณ์ไม่คาดคิด แล้วถ้าสักประเทศสร้างมันออกมาได้จริงล่ะ?
เธออยากผลิตอาวุธ จึงไม่เคยเห็นแก่วัสดุมากเกินไป
ตัวแทนอเมริกาผมแดงมีจมูกโด่งดวงตาลึก ส่วนสูงอย่างน้อยก็หนึ่งเมตรเก้า
เขาขมวดคิ้ว สายตาแฝงความดูถูก ตั้งใจก้าวเข้าไปหาเซี่ยหลีหนึ่งก้าว ก้มมองเซี่ยหลีลงมา สีหน้าดุดัน ตั้งใจใช้ความสูงและร่างกายสร้างแรงกดดันให้เซี่ยหลี
เสียงเขาต่ำลึก "คุณเซี่ยคะ พวกคุณหัวเซี่ยไม่รู้เรื่องการค้าขาย ดังนั้นคุณจึงไม่เข้าใจ การค้าขายต้องมีจิตวิญญาณแห่งสัญญา"
เซี่ยหลีมองชายหนุ่มที่ยืนห่างออกไปเพียงคืบ แรงกดดันนั้นเธอไม่รู้สึกเลยสักนิด มีเพียงมือที่กำแน่นข้างตัว กดข่มใจที่อยากหมัดหนึ่งเข้าไล่เบี้ยกลางหน้าเอาไว้
เธอถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ