เมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่ เซี่ยหลีก็รู้สึกโล่งอันใจขึ้นอย่างเงียบ ๆ อย่างน้อยคุณปู่ก็ไม่ได้เหมือนคนอื่น ๆ ที่กดหัวเธอแล้วบังคับให้ทำงาน ไม่ชอบใจเมื่อไรก็ตะกุกตะกักเล็ก ๆ น้อย ๆ กับเธอไปเรื่อย ๆ แม้กระทั่งใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ
เพียงแค่อยากให้เธอก่อนที่ประเทศจะพังทลายลง ยืดมือช่วยพยุงประเทศหัวเซี่ยไว้สักครั้ง ห้วหน้ากู้สถานการณ์
ตอนนี้คือปี 1980 เมื่อ 80 ปีก่อนก็คือปี 1900 พอดีกับปีที่แปดชาติพันธมิตรบุกหัวเซี่ย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามร้อยปีของหัวเซี่ย และฝันร้ายของชาวบ้านนับไม่ถ้วน
เซี่ยหลีรู้ประวัติศาสตร์ยุคหลัง แม้ไม่มีเธอ หัวเซี่ยนอกจากสงครามกับเวียดนามครั้งนี้แล้ว ก็ไม่ได้ตกอยู่ในสงครามการรุกรานขนาดใหญ่อีกเลย แม้กระทั่งนอกจากการปะทะกันตามแนวชายแดนแล้ว แทบไม่มีสงครามอีกเลย
พูดได้ว่าคนก่อนปลูกต้นไม้ คนหลังได้นั่งพักเงา วางรากฐานความสงบสุขผ่องใสไว้หลายร้อยปี
ฉะนั้นคำสัญญาที่คุณปู่ให้เธอช่วยหัวเซี่ยไว้ก่อนที่หัวเซี่ยจะใกล้ตายนั้น พูดออกมาก็เหมือนไม่ได้พูด ไม่ต่างกันเลย
เธอจึงตอบตกลงทันทีอย่างใส่ใจไม่ต้องคิดมาก "คุณปู่วางใจได้เลย ขอแค่หัวเซี่ยไม่รังแกฉัน ไม่รังแกครอบครัวของฉัน ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในหัวเซี่ยอีกวันหนึ่ง ฉันก็จะไม่มองด้วยตาเฉย ๆ ให้หัวเซี่ยถูกรุกราน และชาวบ้านต้องกลับไปตกอยู่ในกองไฟสงครามอีก"