เซี่ยหลีไม่ใช่คนที่ใจอ่อน เธอถามตรงๆ ว่า “พี่สาวของคุณเป็นยังไง?”
กู้อวิ๋นอี้: …
“ก็... ตอนนี้เธอไม่ค่อยดูแลสุขภาพของตัวเอง แล้วก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับผิด”
เซี่ยหลีไม่ได้แสดงความเห็นอะไรกับคำพูดของเขา
เธอไม่คิดว่า ถ้าเซียวเจียวจะทำร้ายตัวเองจริงๆ คนคนนี้จะมีเวลามาต่อยอดไม้ที่ไร้เดียงสาที่นี่ แทนที่จะกลับไปเฝ้าดูแลไม่ให้เธอทำร้ายตัวเอง
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างมีนัยว่า “พยายามห้ามปรามให้มากที่สุด ถ้าห้ามไม่ได้ก็ต้องขัดขวาง
แต่ถ้าอีกฝ่ายยืนกรานที่จะทำ ก็ทำได้แค่เคารพการตัดสินใจของเธอ
เพราะทุกคนใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ควบคุมชีวิตของอีกคนหนึ่ง
ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองทำ”
กู้อวิ๋นอี้เงียบไป สายตาหันไปมองทิศทางเชิงเขา ที่นั่นมีทุ่งนาเรียงราย และชาวนาที่กำลังโบกจอบทำงาน บ้างก็หยุดพักแล้วหัวเราะพูดคุยกัน
ไกลออกไปคือผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ของหัวเซี่ย
เขายิ้มอย่างขมขื่น “ใช่สิ นอกจากเคารพการเลือกของอีกฝ่ายแล้ว จะทำอะไรได้อีก?
ขอบคุณสำหรับคำตอบ ฉันมีธุระต้องไปก่อน”
เขาก็มีเรื่องที่ต้องทำเช่นกัน
ทุกอย่างกลายเป็นที่แน่นอนแล้ว เขาพยายามจะยื้อไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ จะทำอย่างไรได้?
เซี่ยหลีไม่ได้รั้งเขาไว้ แค่มองดูแผ่นหลังของเขาที่จากไป แล้วก็เดินเข้าป่าไปคนเดียว