เซี่ยหลีและพวกทหารอารักขาส่วนใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ต่างถอนหายใจโล่งออกมาพร้อมกัน
ถูกครูจำนวนมากปิดล้อมหน้าประตู ไม่ว่าจะอยู่ยุคไหน สำหรับคนอย่างพวกเขาที่ไม่ใช่นักเรียนชั้นเลิศในสายตาครู ย่อมเป็นแรงกดดันทางจิตใจแบบไม่มีตัวตน
แม้จะเรียนจบมาหลายสิบปีแล้ว แต่ความกลัวครูที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกก็ไม่มีวันเบาบางลงตามกาลเวลาได้
ดีหน่อยที่ตอนนี้ไม่ต้องเรียนแล้ว ครูพวกนี้คงจะคุมพวกเขาไม่ได้อีกต่อไป
เรื่องทางการทูตสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ งานต่อเนื่องก็ไม่ใช่หน้าที่ของเซี่ยหลี และเธอเองก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว คณะทั้งหมดจึงรีบขับรถกลับบ้านทันที
รถฮึบเครื่องมุ่งหน้า เคลื่อนตัวขึ้นลงตามถนนลูกรังที่ขรุขระตลอดทาง
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนนั่งอยู่ที่เบาะแถวหลังด้วยกัน
ลู่ติ้งหยวนกางหนังสือพิมพ์วางบนตัก หัวแม่มือและนิ้วชี้ทั้งสองมือบีบวอลนัทหนึ่งเมล็ดไว้แน่น แล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย
"แคร๊ก!"
เปลือกนอกของวอลนัทถูกบีบแตก
ลู่ติ้งหยวนควักเนื้อวอลนัทด้านในออกมา ลูบเอาเยื่อบาง ๆ ที่ติดอยู่ออก รวบเข้าเป็นกำเล็ก ๆ แล้วยื่นให้เซี่ยหลี