แรงระเบิดต่อเนื่องที่สั่นสะเทือนไปทั้งพื้นดินนานพอควร
เซี่ยหลีถูกกดทับให้นอนแนบพื้นอย่างแน่นหนา หูอื้อไปหมดจากเสียงดังมโหฬาร ความชาวูบผ่านร่างไปทั้งตัว จนถึงขั้นรู้สึกเหมือนรากผมจะแตกพุ่ง
จนเสียงค่อย ๆ เงียบลง เสียงร้องทั้งวิตกทั้งร้อนรนจากด้านไกลจึงดังขึ้นว่า “วิศวกรใหญ่เซี่ย ท่านผู้อาวุโสฟ่าน ทั้งสองไม่เป็นไรใช่ไหม!?”
ฝีเท้ารีบร้อนวิ่งมาทางพวกเธออย่างเร็ว
ทุกคนจึงพากันลุกขึ้นอย่างโกลาหล ปล่อยให้เซี่ยหลีที่เกือบถูกคนทั้งกองทับจนหายใจไม่ออกได้หายใจเข้าได้อีกครั้ง
ผู้อาวุโสฟ่านที่อยู่ข้างเธอยังดูเลวร้ายกว่าเธออีก
อายุมากกว่าเซี่ยหลีอยู่แล้ว ร่างกายก็ไม่แข็งแรงเท่า โดนพุ่งเข้าทับแบบนั้น ตอนนี้ทั้งคนดูเหี่ยวย่น หอบหายใจไม่หยุด ไม่รู้ว่าที่ไหนของเขาเจ็บ ตอนนี้แม้แต่จะยืนตรง ๆ ก็ยังไม่ได้
เซี่ยหลีแค่กวาดสายตามองสภาพของผู้อาวุโสฟานครั้งเดียว ก็ขมวดคิ้วสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วลุกขึ้นทั้งที่หน้าเบ้ด้วยความเจ็บ หันไปมองทหารองครักษ์ทั้งหลายของตัวเอง “มีใครบาดเจ็บไหม?”
ตอนที่เธอแนบพื้นอยู่เมื่อกี้ บนตัวเธอตกหมอบมาอย่างน้อยเจ็ดแปดคน
ก่อนที่สายตาเธอจะถูกบัง เธอเหลือบเห็นความรุนแรงของการระเบิดได้หนึ่งตา จึงคาดได้ว่าฝ่ายพวกเขาคงได้รับผลกระทบบ้างไม่มากก็น้อย
เหอจวินพยุงจ้าวไหลเฉิงไว้ รีบรายงานว่า “หลังของน้องจ้าวถูกไฟลนไปบางส่วน!”
หลิวอ้ายเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนไม่ต่างกัน “พี่เฉอก็บาดเจ็บที่ขาด้วย!”
จ้าวไหลเฉิงขมวดคิ้วมองเซี่ยหลี “ยังไม่ต้องสนใจพวกเรา รีบกลับค่ายไปเถอะ
ห้องทดลองทางนั้นระเบิดขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่ ใครจะรู้ว่าจะยังระเบิดต่อเนื่องอีกไหม ที่นี่ไม่ปลอดภัย”