ในห้องพิเศษชั้น 2 ของโรงอาหาร
โต๊ะเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่อแก้วส่งถ้วยไม่หยุด เหล่าผู้บัญชาการอายุไม่น้อยต่างมีท่าทีดีกับเซี่ยหลีเป็นพิเศษ จนแฝงความเอ็นดูแบบเดียวกับพวกรักแมวที่เห็นลูกแมวตัวน้อย
แม้สองปีมานี้อาจไม่ค่อยเป็นที่นิยมแล้ว แต่ในสมัยทำสงครามก่อนสถาปนาประเทศ นักทุนสายแดงกลุ่มนี้ที่ให้สร้างถนนก็สร้าง ให้บริจาคอาวุธก็บริจาค คือเป้าหมายอันดับแรกที่พวกเขาแย่งกันเอาใจ
ใครไม่อยากได้อาวุธทันสมัยกันล่ะ?
แม้แต่ตอนนี้ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยหลีกับเหลยคง หากพวกเขาทำความสัมพันธ์กับเซี่ยหลีได้ดี บางทีการขออาวุธก็อาจง่ายกว่าคนอื่นสักหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น การที่ใช้อาวุธของประเทศหมีต้านขีปนาวุธพิสัยไกลที่สหรัฐอเมริกาข้ามมหาสมุทรขว้างมา สำหรับหัวเซี่ยในยุคนี้ช่างเป็นปาฏิหาริย์เหลือเกิน
ในฐานะนายทหารรุ่นเก่าที่เฝ้ามองประเทศนี้ค่อย ๆ รวมชาติ สถาปนาประเทศ และเติบโตขึ้น จะไม่ชื่นชอบเซี่ยหลีก็ยาก
นายทหารคนหนึ่งที่ดูจะอายุราว 60 กว่า อินทรธนูบนบ่าปักดิ้นรูปรวงข้าวกับดาว ยกยิ้มมองไปที่เซี่ยหลี
เพียงแต่เขาเป็นคนที่ต้องนำทหารและทำหน้านิ่งเป็นส่วนใหญ่ตลอดหลายปี ทำให้รอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้ปรากฏนี้ดูแข็ง ๆ จนแม้จะดูน่าขนลุก
แต่เขากลับไม่รู้ตัวเองเลย ยังคิดว่าตนแสดงความมีไมตรีสูงสุดออกมาแล้ว "สหายน้องเซี่ย ได้ยินมาว่าคุณระดมระบบต่อต้านขีปนาวุธของประเทศหมีโดยตรง ทำให้ขีปนาวุธที่อเมริกายิงมาเสียเปล่า โดนทำลายจนหมด ไม่สามารถตกถึงพื้นได้เลย
คุณเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังแบบละเอียดได้ไหม?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนต่างมีความสนใจ หันหน้ามามองเซี่ยหลีพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังบริสุทธ์
เซี่ยหลีเห็นอาหารกำลังเสิร์ฟมา ถือตะเกียบกำลังจะยื่นไปหาจานเห็ดผัดที่เต็มไปด้วยสีแดงฉาน ดูท่าจะไม่ค่อยปกติเท่าไร จู่ ๆ ก็ได้ยินประโยคนี้เข้าหู