“เสี้ยก—!”
เมื่อหมุดตอกบนเสาสะพานต้นสุดท้ายถูกดันกระเด็นออก สะพานก็สูญเสียแรงรับทั้งหมด เสาสะพานหักงอเป็นมุมแหลมกลางลำเสาเหมือนกระดูกหัก แล้วทั้งต้นเอียงล้มไปด้านข้างตามทิศทางลม
ในหุบเขาลึกสูงหลายร้อยวา หมอกยังคงครอบคลุม โครงเหล็กขนาดมหึมาเอียงตกไปทางขวา
“ฮือฮ่า!” เศษโครงเหล็กระเบิดกระจายร่วงจากตัวสะพาน พุ่งตกลงสู่เหวไร้ก้น
ขณะนี้รถตู้รถไฟขบวนสุดท้ายมีทั้งหมด 15 ตู้ แต่ยังมีอีก 6 ตู้ที่ไม่ทันได้เหยียบขึ้นฝั่ง
“อ๊าา—!”
แม้ผู้โดยสารสองขบวนแรกจะเป็นทหารทั้งคัน แต่เมื่อเห็นภาพตึกสูงถล่ม ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก
เซี่ยหลีเอื้อมมือเดียวเกาะขอบหน้าต่างรถ ยื่นครึ่งตัวออกนอกหน้าต่าง สายตาจับจ้องมั่นที่ขบวนรถที่ยังวิ่งพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ท้ายขบวนกำลังค่อย ๆ ตกลงเหวตามสะพานที่พังถล่ม หัวใจของเธอเกือบจะกระโดดออกมาจากปากแล้ว
ในขบวนนั้นยังมีคนอยู่เต็ม 50 คน
หายนะที่ดูเหมือนภัยธรรมชาติถล่มลงมาเช่นนี้ช่างน่าสะเทือนขวัญเกินกว่าจะรับไหว เซี่ยหลีต้องขยายตากว้าง สมองหมุนวนรัวราวกับบ้าคลั่ง พยายามหาทางแก้ไข
เธอหันหัวพรวดไปมองจางเถี่ยหนิวที่เกาะขอบหน้าต่างเช่นกัน แล้วตะโกนสั่งเสียงหลักลั่น “ให้คนด้านหลังวิ่งมาข้างหน้าเร็ว! ตัดขบวนรถออกจากกลางคัน!!!!”
“อ๊า! ครับ!”
จางเถี่ยหนิวโดนเซี่ยหลีตะคอกแบบนั้น ก็อึ้งไปแวบเดียว แต่วินัยในสายอาชีพทำให้เขากลับมาสติได้อย่างรวดเร็ว
เขารีบควักวิทยุสื่อสารออกมาอย่างมือไม่ถูก สีหน้าเคร่งเครียดจนแทบบิดเบี้ยว แล้วตะโกนลงไปในวิทยุ “ทุกคนในตู้พิทักษ์ท้ายขบวน วิ่งไปทางหัวรถจักร ตัดตู้ที่กำลังตกลง!