กู้อวิ๋นอี้ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองเซินเจียว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นิ้วข้างกายกำแน่น พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง
เซินเจียวเหมือนคิดว่ากุญแจที่โยนออกไปยังไม่แรงพอ ใบหน้าจึงผุดรอยยิ้มที่มีความสุขมาก ขึ้นแล้วกล่าวต่อ: "ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เราได้ทำผลงานใหญ่กันแน่นอน"
ไม่ต้องไปใช้มาตรการโอบอุ้มอะไรกับพวกนั้นเลย แค่จัดการเซี่ยหลีให้ตายคือการช่วยชาติตี้ใหญ่ที่สุดแล้ว
ไม่มีนาง อเมริกาจะเป็นต่อเบ้าหน้าด้านการทหารของโลกตลอดไป!"
พูดพลางยิ้มมองกู้อวิ๋นอี้ ปลอบด้วยท่าทีที่มั่นใจ: "ผู้หญิงมีเยอะแยะ หมดเซี่ยหลีก็ยังมีคนที่ดีกว่า"
"วันนี้เราเป็นคนแนะนำให้เอง"
กู้อวิ๋นอี้: ...
กู้อวิ๋นอี้ก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้า
จากนั้นให้เหตุผลอย่างจริงจัง: "ความเป็นไปได้นั้นน้อยมาก"
"ถ้าเซี่ยหลีเป็นึหลายคงจริง พวกเขาคงไม่ปล่อยให้เซี่ยหลีออกหน้าเป็นเป้าสักแผลแบบนี้ มันเสี่ยงเกินไป"
เซินเจียวไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้ ร่างกายผ่อนคลายเอนตัวลงบนพนักเก้าอี้ แล้วแชมพูดอย่างขบขัน: "ร่ำรวย ได้รู้ว่าความเสี่ยงอยู่ที่ไหน ตรงนี้ของพวกเราน่าจะเข้าใจกันดีอยู่แล้ว"