เฉินเจินเจินอุ้มลูกยืนอยู่ในทางเดิน หันไปมองกัวอ้ายเฉียงแล้วถามขึ้นว่า "โจ๊กใกล้เคี่ยวเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันขอมานั่งห้องนายสักครู่ได้ไหม สองเด็กนี่ เราสองคนดูพร้อมกันก็สะดวกดี"
กัวอ้ายเฉียงรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ตอนนี้เธอกำลังเคี่ยวโจ๊กอยู่ ถ้าต้องง้อน้องนากน้อยก็อาจจะไม่ทันดูแลทุกอย่าง แต่ถ้าปล่อยไว้ไม่ดู ถ้าน้องนากน้อยเกิดเรื่องขึ้นมาเธอก็รู้สึกไม่สบายใจ ตอนนี้มีคนช่วยดู ยังไงก็ดีกว่ารอจุดบกพร่องที่อาจเกิดขึ้น
จึงพยักหน้าตอบรับทันที "ได้ งั้นฉันเคี่ยวโจ๊กต่อ เธอช่วยดูเด็กทั้งสองหน่อย"
เฉินเจินเจินพยักหน้ารับ จูงมือน้องวาฬน้อยไปนั่งที่โซฟาในห้อง ทันทีนั้นเอง สีหน้าเธอก็แสดงความสงสัยออกมาเต็มๆ
อุ้มน้องนีนีไว้แล้วเอียงตัวไปข้างหน้า ใบหน้าเขียนไว้เต็มๆ ว่ากระตือรือร้น "น้องวาฬน้อยเล่าให้ป้าเจิงเจิงฟังได้ไหม ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมถึงวิ่งออกมาที่นี่คนเดียว"
เมื่อสบตากับน้องนากน้อยที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หน้าตาเอาจริงจัง ไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหน แถมยังดูไม่ค่อยอยากเล่า เฉินเจิงเจิงแทบภาพซ้อนเห็นลู่ติ้งหยวนสมัยเพิ่งเข้าประจำการที่ทำหน้าบึ้งตึงตัวนั้น แทบจะตบท้ายทอยเด็กคนนี้เข้าไปหนึ่งฉาด