เซี่ยหลีคิดในใจ ที่แท้พวกผู้ใหญ่ที่นี่ก็มีการแบ่งชนชั้นกันเองด้วยเหรอ?
พาเซี่ยอารมณ์เสียแล้วพูดจาหยาบคายจริง ๆ เมื่อก่อนอยู่บ้าน โดยเฉพาะต่อหน้าเธอ เขาไม่เคยพูดจาหยาบคายเลยสักครั้ง
สายตาชำเลืองมองชามผักที่เขาปาทิ้งลงพื้น แล้วก้มคอตะโกนเสียงดังไปทางห้องครัว "แม่! พ่อปาชามเคลือบด้านจนสีหลุดหมดเลย!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่รู้สึกเหมือนถูกเสื้อหนาวกันหนาวตัวน้อยเป่าลมเย็นใส่เต็มอก: ...
ได้ยินเสียงเซี่ยหลีฟ้อง หลีซิ่วลี่ก็สีหน้าเป็นกังวลใจเดินออกจากครัวมาจริง ๆ รีบก้าวไปที่ข้างชามผัก ยกชามขึ้นมาดูอย่างละเอียด
ขมวดคิ้วพูดกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วอย่างไม่พอใจ "ดูสิ โกรธก็โกรธไปเถอะ ปาชามทำไม?
ชามดี ๆ แค่ใบเดียวก็แตกเสียแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ นะ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วรู้ว่าตัวเองผิด ลูบผมตัวเองทีหนึ่ง พูดด้วยความเขินอาย "ฉันก็แค่โกรธมากเกินไปหน่อยนี่นา?"
เซี่ยหลีพูดเสริมข้าง ๆ จงใจทำเสียงแหบแห้ง พูดเยาะเย้ยถากถาง "โกรธก็ปาชามไม่ได้นะ ใบหนึ่งตั้งหลายบาท ครอบครัวแบบไหนจะทนกับการทำลายข้าวของแบบนี้ได้?
ไม่เคารพแรงงานของชาวบ้านเลยจริง ๆ เหรอ?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
หลีซิ่วลี่: ...
ไม่ใช่แค่เซี่ยเจี้ยนกั๋ว แม้แต่หลีซิ่วลี่ที่ได้ยินเซี่ยหลีพูดถากถางจงใจก่อเรื่อง น้ำเสียงยังหยอกล้ออีกต่างหาก ก็อดคิดจะตีเด็กไม่ได้
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเป็นคนที่อดทนไม่ค่อยได้ ทำตามที่คิดได้ทันที
อะไรอเมริกา เวียดนามไม่เป็นคน? เรื่องไกลขนาดนั้นเขาก็เอื้อมไม่ถึง จะไปจัดการอะไรได้ ก็จัดการลูกสาวตัวแสบของตัวเองก่อนดีกว่า!