เซี่ยหลีนั่งอยู่ข้างๆ เขา ฟังลู่ติ้งหยวนคุณชายเหล็กกล้าคนนี้พยายามจะเอาใจแบบละเมียดละไมแบบนิยายความรัก เอาแต่พูดอ้อมค้อม ไม่อยากบอกคำตอบตรงๆ วนไปวนมา
อยู่ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาว่า นี่มันเหมือนกับเด็กที่สอบตกแล้วถูกถามว่าสอบได้เท่าไหร่ ไม่กล้าบอกคะแนนตรงๆ ได้แต่พูดอ้อมๆ ว่า "สอบไม่ค่อยดี" "ก็ได้นะ" "หึๆ ก็งั้นๆ" เป็นคำพูดประวิงเวลาเพื่อเลี่ยงการตอบตรงๆ ยังไงยังงั้น
ในที่สุดก็เอาแต่กอดอก พิงอยู่กับตัวรถถัง ดวงตาที่หางตามีหน่อยๆ ทอดสายตามองลู่ติ้งหยวนอย่างเกียจคร้าน รอให้เขามั่วนิ่มต่อไป
ดูซิว่าสุดท้ายเขาจะได้คำตอบอะไรออกมา
ลู่ติ้งหยวนรู้สึกว่าตัวเองปูพื้นมาได้ที่แล้ว มือที่จับคันบังคับทิศทางรถถังก็กำแน่นขึ้น
สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดแบบถ้าจะตายก็ตายไปเลยว่า "ยกตัวอย่างเช่น พ่อแม่ของฉัน แล้วก็... เอ็น..."
"ปั้ง!"
เสียงดังสนั่น ท้ายรถถังถูกกระแทกอย่างแรง
เซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนที่หมกมุ่นอยู่กับการสนทนาตกใจกันทั้งคู่ รีบหดคอโดยสัญชาตญาณ
ทัศนวิสัยของรถถังแคบมาก โดยเฉพาะในยุคที่จอภาพยังไม่แพร่หลายแบบนี้ คนขับรถถังมองเห็นได้ไม่เกินหกสิบองศา