ในหัวของเซี่ยหลีคิดไปไกลแสนไกล ทั้งที่เวลาที่ผ่านไปมีเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น
เธอหยุดการเคาะที่ที่พักแขนเก้าอี้ แล้วหันสายตาไปทางผู้บัญชาการกองทัพเหริน "ไม่ใช่ว่าจะวางคนนี้ไว้ข้างฉันเพื่อจับตาดูฉันใช่ไหม
ตอนนี้สภาพการปฏิบัติของฉันก็คือ เท้าหน้าออกจากกองทัพไปแล้ว เท้าหลังก็มีโอกาสโดนคนจากทุกชาติโจมตีได้เลย
ถ้าคนนี้ยังเป็นพวก 'มีอุดมการณ์ทางการเมืองเป็นของตัวเอง' ละก็ กลัวว่าสักวันจะยกบ้านฉันกลวงเปล่า ส่วนฉันยังโดนหลอกอยู่ในกระสอบ"
ผู้บัญชาการกองทัพเหรินรู้สึกว่าคำพูดแอบแฝงของเซี่ยหลี มันแอบแคบหูแคบตามองหน้าไปเสียบหลังเล็กน้อย
แต่ภารกิจสำคัญที่สุดของเขาตอนนี้คือการปลอบใจเซี่ยหลีให้นิ่ง ไม่ให้เกิดอารมณ์ต้านขึ้นมาในทางตรงข้าม เพื่อรับมือกับอุปสรรคที่กำลังจะมาถึง เขาจึงตอบอย่างเด็ดขาด
"คนที่องค์กรส่งมาให้ ย่อมเป็นคนของคุณ หลังส่งตัวให้แล้ว องค์กรจะไม่เข้าไปแทรกแซงการกระทำของเขาอีก
แต่ว่าเขาจะซื่อสัตย์ต่อคุณหรือไม่นั้น จิตใจคนวัดกันยาก องค์กรขอรับประกันได้เพียงว่าเขาเป็นสหายที่ดีคนหนึ่ง ณ ตอนที่ส่งตัวมาอยู่ข้างคุณ เขาซื่อสัตย์ต่อคุณและต่อองค์กรอย่างแท้จริง
ส่วนต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรไม่มีใครคาดเดาได้แม่น แต่ ณ วินาทีนี้ เขาซื่อสัตย์ต่อคุณแน่นอน
อนาคตจะเป็นเช่นไรต้องดูกันที่การอยู่ร่วมกันระหว่างคุณกับเขา
แน่นอน ถ้าเขากันกับคุณไม่ได้ คุณก็บอกฉันได้ องค์กรจะเปลี่ยนตัวคนให้ทันที"
ผู้บัญชาการกองทัพเหรินรับประกันได้แค่ว่า ณ วินาทีที่ส่งคนนี้ถึงมือเซี่ยหลี คนคนนี้ไม่มีปัญหาอะไร แต่หลังจากนั้นความซื่อสัตย์จะเป็นเช่นไร ต้องขึ้นอยู่กับการอยู่ร่วมกันของทั้งสองคน