เซี่ยหลียิ้มรับด้วยความเข้าใจทันที แก๊งเล็ก ๆ พวกนี้ยังไม่ยุบตัวเลยสินะ
ในใจเธอกำลังเดือดดาลด้วยความชั่วร้ายเงียบ ๆ ถึงกับคิดว่า เอาเถอะ ตอนนี้ยังไม่มีกล้องถ่ายรูปแพร่หลาย ไม่อย่างนั้นเธออยากควักโทรศัพท์ออกมาอัดเสียงคำพูดทั้งหมดของเด็กคนนี้ไว้เลย แล้วเอาไว้เปิดให้ฟังกลางงานแต่งตอนที่เขาแต่งงานกัน
"คุณเซี่ย นี่คือหลานสาวของซุนเปียว ชื่อซุนกุ้ยอวิ๋น ชื่อเล่นว่าอวิ๋นอวิ๋นค่ะ
อวิ๋นอวิ๋นบอกมานานแล้วว่าอยากเห็นคุณป้าที่ดูแลบ้านแทนพ่อ และยังสนับสนุนค่าเรียนให้เธอเรื่อยมา"
พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็ผลักเด็กหญิงตัวเล็กที่สวมเสื้อขาวหม่น มัดจุกสองข้าง ดูท่าทางราว 14-15 ปี ให้เดินออกมาข้างหน้า พร้อมส่งสายตาเป็นสัญญาณใส่เด็กอย่างดุเดือด บีบบังคับให้เด็กพูด
เด็กหญิงหุบคางเล็กน้อย ดวงตากลมโตเงยมองเซี่ยหลีอย่างขี้อาย เบียดริมฝีปากแน่น ชัดเจนว่าเป็นเด็กที่เงียบขรึมคนหนึ่ง
ตอนนี้เธอตึงเครียดมาก และก็ไม่ได้อยากพูดอะไรเลย
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ขมวดคิ้วทันที สีหน้าแสดงความไม่พอใจวูบหนึ่ง ก่อนรีบยื่นมือออกไปกระแทกเอวส่วนหลังของเด็กหญิงอย่างแรง แล้วลดเสียงลงพูดอย่างไม่พอใจว่า "ที่บ้านเธอยังบอกว่าอยากคุยกับป้าไม่ใช่เหรอ ทำไมพอเจอหน้ากันจริง ๆ ถึงไม่ยอมพูดซะแล้ว!"
พูดแล้วเธอก็หันหน้ากลับมา สีหน้าดูขอโทษเล็กน้อยเมื่อมองเซี่ยหลี แล้วปรับบรรยากาศว่า "เด็กเขาตื่นเต้นไปหน่อย เป็นความเขินอายเมื่อกลับถิ่น คุณเซี่ยอย่าเอาใจไปเสียนะคะ