เซินเจียวแทบคลั่งอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย
ไม่เพียงเท่านั้น ยังต้องแกล้งทำเป็นอ่อนโยนและใจกว้าง ใช้มือตัวเองทำลายสถานการณ์ดีๆ ที่กว่าจะปั้นมาด้วยความยากลำบากให้พังทลายลงไปจนหมดสิ้น
ไม่อย่างนั้นคนในกองทัพก็ไม่ได้โง่ ถ้าพวกเขาเห็นพิรุธเข้า มันจะจบไม่สวย
เซินเจียวรู้สึกหดหู่ ใช้ไม่กี่ประโยคสะบัดคนที่มาแสดงความห่วงใยพวกนั้นออกไปทั้งหมด แล้วก็ให้กู้อวิ๋นอี้คุ้มกันกลับมาถึงบ้าน
ตอนนี้เซินเจียวเห็นหน้ากู้อวิ๋นอี้แล้วก็โกรธ ไม่อยากพูดด้วยแม้แต่คำเดียว ต่อให้แสร้งทำเป็นสุภาพก็ไม่อยาก
เพิ่งนั่งลง ก็มองกู้อวิ๋นอี้ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า แล้วพูดว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว อยากพักสักหน่อย นายกลับก่อนเถอะ”
ถ้าเป็นเวลาปกติ กู้อวิ๋นอี้จะไม่มีทางทิ้งพี่สาวที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลไว้ตามลำพังในบ้านแน่นอน
แต่เดี๋ยวเขาต้องไปพบคนของฝ่ายมิ่ เขาไม่มีเวลาไปดูแลพี่สาวเลย
เขามองเซินเจียวด้วยความเป็นห่วง “อยู่บ้านคนเดียวไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เซินเจียวยิ้ม แสร้งทำเป็นพี่สาวที่อ่อนโยน “กลับมาถึงบ้านแล้ว จะมีอันตรายอะไรได้อีก?
วางใจเถอะ ฉันแค่อยากพักผ่อนสักหน่อยเอง ไม่ได้จะทำอะไรโง่ๆ หรอก”