โชคดีที่ทุกคนรู้ว่าตระกูลเซี่ยรีบเร่งฉลองกันเพราะเหตุใด ต่างก็ไม่ได้พูดอะไร ตั้งอกตั้งใจกินอาหารเช้าที่ดีที่สุดในชีวิตนี้อย่างสงบสุข
คนอื่น ๆ ต่างไปทำงาน เซี่ยหลีอยู่บ้านอย่างสบาย ๆ ฉลองปีใหม่
ปีนี้ฉลองเลยจนเกือบถึงวันที่ยี่สิบ เดือนแรก เธอยังมีวันลาอีกหลายวัน
แต่อยู่บ้านทุกวันได้แต่ดูเด็ก ๆ จุดประทัด เล่นเกมคนเดียวในห้องอย่างลับ ๆ ด้วยมือถือ มันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ก็เลยตัดสินใจยกเลิกวันลา
ตลอดเช้า เซี่ยหลีฝึกการต่อสู้อย่างโหดเหี้ยมให้กับทหารใต้บังคับบัญชา
แต่หูของเธอดีกว่าคนอื่น ๆ เธอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของคนที่เดินผ่านไปมา
สายตาของเธอตกไปที่ผู้บัญชาการกองพลหลิวและผู้บังคับกองพลหม่า ที่กำลังคุยกันและเดินผ่านป่าละเมาะที่ขอบสนามฝึก คิ้วของเธอขมวดโดยไม่รู้ตัว
จ้าวเฉียงที่ถูกซ้อมอย่างหนัก เห็นผู้บังคับหมวดของตัวเองเหม่อลอย เขาถูกซ้อมจนชินแล้ว จากประสบการณ์รู้ดีว่าตอนนี้ถ้าลอบโจมตีจะถูกซ้อมหนักยิ่งกว่าเดิม เลยไม่ได้คิดจะโจมตีเซี่ยหลีตอนที่เธอเหม่อลอยเลยแม้แต่น้อย
แต่กลับนวดไหล่ที่เจ็บปวด มองตามสายตาของเซี่ยหลีด้วยความสงสัย แล้วถามขึ้นว่า “ผู้บังคับหมวด มองอะไรอยู่หรือครับ?”
เซี่ยหลีเก็บสายตา แต่คิ้วก็ยังขมวดอยู่
“พวกเราตรงนี้ก็เริ่มเกณฑ์ทหารด้วยหรือ?”
จ้าวเฉียงพยักหน้า “ใช่ครับ ทหารที่เสียชีวิตในศึกต้านอเมริกาช่วยเกาหลีนั้นมากเกินไป ตอนนี้ต้องช่วยเวียดนามสู้กับอเมริกา ทหารที่ชายแดนเวียดนามก็ต้องเฝ้าชายแดน แค่ให้พวกเขาออกรบอย่างเดียวคงไม่พอ ตอนนี้ส่งไปแล้วหลายกรม
ช่วงนี้การศึกตึงเครียดขึ้น คงต้องไปขอเพิ่มจากที่อื่นอีก”