น้ำเสียงของผู้บัญชาการกองพลหลิวหนักแน่นและเจือความเจ็บปวด ยิ่งทำให้เหล่าทหารที่อยู่ ณ ที่นั้นรู้สึกถึงหัวใจที่มุ่งมั่นจะปกป้องบ้านเมืองได้อย่างฉับพลัน
เมื่อคำพูดในสุนทรพจน์ของเขาถูกเอ่ยออกมาทีละประโยค ผู้คนในที่นั้นต่างรู้สึกขนหัวลุกไปตาม ๆ กัน
ผู้บัญชาการกองพลหลิวเห็นว่าบรรยากาศถูกไกล่เกลี่ยได้เหมาะสมพอแล้ว จึงร้องเสียงดังว่า “พรมแดนของมาตุภูมิต้องการเรา! สนามรบต้องการเรา!
ฉันหวังว่าสหายทุกท่านที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ จะสามารถสมัครเข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น และมีส่วนร่วมในการสนับสนุนการปฏิบัติการขับไล่กองทัพอเมริกาของเวียดนามได้!
หากผู้ใดสนใจ กรุณาแจ้งกับผู้นำของตนเองภายในหนึ่งสัปดาห์! การปกป้องหัวเซี่ยเป็นหน้าที่ของทุกคน!”
“การปกป้องหัวเซี่ยเป็นหน้าที่ของทุกคน!”
“การปกป้องหัวเซี่ยเป็นหน้าที่ของทุกคน!”
“การปกป้องหัวเซี่ยเป็นหน้าที่ของทุกคน!”
ผู้บัญชาการกองพลหลิวผ่านสนามรบมามากมาย และเคยเปิดการประชุมระดมพลมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ย่อมเชี่ยวชาญในการประชุมแบบนี้เป็นอย่างดี