ทหารในหน่วยย่อมรู้เรื่องราวของกองทัพกันพอสมควรอยู่แล้ว
เมื่อเหล่าทหารกองทัพปลดปล่อยได้ยินคำสั่งแปลก ๆ จากข้างบนแบบนี้ ในใจต่างก็เกิดการคาดเดาขึ้นอย่างแอบแฝง
ทุกคนตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาทันที ขวัญกำลังใจพุ่งสูงขึ้นในพริบตา
มีคนยกแตรรบในมือขึ้นแล้วตะโกนดังลั่น “โจมตี! ปกป้องผืนแผ่นดิน ส่งเสียงแห่งชาติให้ก้องโลก!!”
หลังเสียงตะโกนนั้น ทันทีที่มีคนตอบรับ ไม่ซ่อนเร้นอะไรอีกต่อไป ลุกขึ้นกอดปืนแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เมื่อพุ่งเข้าไปในแนวป่าป้องกัน ทหารส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนจากปืนเป็นอาวุธคม ต่างใช้พลั่วสนามของช่างทหาร มีดสั้น หรือมีดฟันที่พกติดตัวมาเป็นเครื่องมือช่วยเปิดทาง ป้องกันตัวระยะประชิด หรือเคลื่อนไหวอย่างซ่อนเร้น
ส่วนอีกฟากหนึ่ง หลังจากเซี่ยหลีกิน “มื้อเช้า” กลางดึกเสร็จ กลับบ้านแล้วกินข้าวเช้าต่ออีกมื้อ ก็รีบรุดไปยังสถาบันวิจัยอย่างตื่นเต้นเป็นลำพอง
เรื่องชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของสุนัขกลไกนั้นแค่แก้ไขเล็กน้อยก็พอ แต่งานด้านเรือบรรทุกเครื่องบินของเธอก็ห้ามละเลยเช่นกัน
อาวุธป้องกันของเรือบรรทุกเครื่องบินมีขนาดใหญ่เกินไป ไม่เหมาะที่จะให้ลงสมรภูมิจริง ๆ จริงอยู่ แต่อีกสิ่งหนึ่งก็สามารถส่งไปใช้ในสนามรบได้อย่างสบาย
ในความทรงจำของเธอ สงครามตอบโต้เวียดนามกินเวลายาวนานถึง 10 ปี สู้ต่อกันจนเกือบถึงปี 1990 ช่วงเวลานี้ช่างยาวนานเหลือเกิน
ในสงครามระยะยาวแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะส่งเพียงทหารราบ แน่นอนว่าต้องส่งกองทัพอากาศออกรบด้วย และเมื่อพิจารณาจากสภาพภูมิศาสตร์ของทั้งสองประเทศ รวมถึงประวัติศาสตร์ที่เวียดนามยึดครองเกาะของหัวเซี่ย กองทัพเรือก็ต้องถูกระดมออกรบเช่นกัน