เซี่ยหลีไม่คิดเลยว่าตอนที่พวกเขาทดสอบประสิทธิภาพของอาวุธในด้านฟิสิกส์ จะต้องรวมนักวิจัยที่อยู่ในที่แห่งนี้เข้าด้วยกันเพื่อทำ 'การแบ่งเซต' ในคณิตศาสตร์กันสด ๆ ต่อหน้า — เรื่องไร้มนุษยธรรมแบบนี้ที่ให้ออกโจทย์คณิตกันขึ้นมาทันทีที่เจอหน้า
ทุกคนทดลองอาวุธและอุปกรณ์ทีละชิ้นก่อน เมื่อทดลองแยกกันครบแล้ว จึงนำมาจับคู่ทดลองสองชิ้นต่อกัน ถ้ายังไม่ได้ผลก็สามชิ้นต่อกัน ทดสอบดูว่าส่วนไหนผิดพลาด แล้วค่อย ๆ ไล่ตรวจตัวเลือกปัญหาไปเรื่อย ๆ
ทั้งเช้านี้ ลานกว้างทั้งใหญ่ดังกึกก้องไปด้วยเสียงกระทกกระทั่งไม่หยุดหย่อน เสียงปืนใหญ่ระเบิดฮือฮาตลอดเวลา
กลุ่มนักวิจัยยากแค้นเหล่านี้ ทหารปืนใหญ่แห่งกรมปืนใหญ่ กับคนงานแรงงานก็ไม่ต่างอะไรกัน — ฝ่ายแรกคว้าปากกาขึ้นมาก็คือคำนวณ ฝ่ายหลังยกกระสุนขึ้นมาก็คือยิง
ดีหน่อยที่วิธีไล่ตรวจทุกกรณีแบบที่บรรพบุรุษสืบทอดมาแม้จะดูโง่เขลา แต่มันใช้ได้จริงจริง ๆ
ผ่านการทดสอบของเซี่ยหลีกับทีม ในระหว่างที่รวมกันสามชิ้น พวกเขาก็ในที่สุดก็พบสาเหตุของปัญหา
ข้างปืนใหญ่แม่เหล็ก ทหารหนุ่มตัวเล็กชุดเครื่องแบบเขียวที่พูดติดสำเนียงมองไปทางเซี่ยหลีด้วยดวงตาเป็นประกาย ตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "สหายเซี่ย! ฟาฟาหลิ่งเหลียวควานกังฮั่นโยวตี้ถง ควานกังฮั่นตี้พีโหวโหวเหวินไป่"
เซี่ยหลีมองไปทางทหารหนุ่มด้วยสีหน้างงงวย ตาเต็มไปด้วยความลังเล "อ๊ะ?"
พูดตามตรง นอกจากคำว่า 'เพื่อนเซี่ย' แล้ว คำอื่น ๆ ที่ทหารหนุ่มพูด เซี่ยหลีไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว รู้เพียงว่าน่าจะเป็นภาษาท้องถิ่น
ผู้อำนวยการเซี่ยที่ยืนไม่ไกลจากเซี่ยหลียกมือลูบหน้าผาก เอ่ยกับเซี่ยหลีเบา ๆ ว่า "นั่นคือภาษาไทในท้องถิ่น"