น้องไห่ถ่าได้ยินคำพูดของแม่ ก็ค่อย ๆ ก้นหัวลง ดวงตากลมโตเบิกบวม คิ้วผูกมัดจนใบหน้าน้อย ๆ ย่นรวมกันเป็นก้อน สมองน้อย ๆ หมุนคิดรวดเร็ว
ของในบ้านใช้ไปเรื่อย ๆ ก็จะพัง ของที่พังแล้วจะถูกทิ้งไป แล้วก็จะไม่มีวันได้เห็นอีกในบ้าน
ก่อนหน้านี้รถเก๋งเล็กที่น้องชอบมาก ก็โดนพี่ชายบ้านข้าง ๆ ทำพัง เล่นไม่ได้อีก ส่งเสียงไม่ได้อีก แม่ซื้ออันใหม่ให้แล้วก็เอาอันเก่าไปทิ้ง
แม่ยังบอกน้องด้วยว่า ของที่พังถ้าไม่ซ่อมให้ดีก็เล่นต่อไม่ได้ และบางอย่างแกนภายในพังแล้วซ่อมไม่ได้เลย
น้องเหมือนจะเข้าใจแล้วสักนิดว่า ที่แม่เคยเล่าให้ฟังว่าคุณยายเหมือนดอกไม้ คุณยายที่บานปีนี้กับคุณยายที่บานปีหน้าไม่เหมือนกัน มันหมายความว่าอะไร
น้องไห่ถ่ารู้สึกอึดอัดแน่นอยู่ในใจ เศร้าซึมเล็ก ๆ มือข้างหนึ่งบีบเสื้อของพ่อแน่น อีกมือเล็ก ๆ ค่อย ๆ ยกขึ้นปิดหน้าอก รู้สึกว่าแน่นหน้าอกร้าวไปกว่าทุกครั้งที่เศร้ามาก่อน
น้องขมวดคิ้วน้อย ๆ แน่น ยกหน้าขึ้น ดวงตาดำปลาดกลมโตเบิกกว้างมองแม่ เอ่ยถามเสียงแว่วเป็นเด็ก ๆ ว่า "งั้น... ต่อไปนี้ปู่ทวดเล่นกับไห่ถ่าไม่ได้อีกแล้วเหรอ"
ช่วงนี้น้องไห่ถ่าหายดีขึ้นมาก ผิวขาว รอบดวงตาแดงได้ชัดเจนกว่าลู่ติ้งหยวนมาก
เด็กน้อยตัวจิ๋วตาแดงก่ำ เสียงแว่วคลุกเคล้าความอึดอัดไม่ยอมรับ เห็นแล้วน่าสงสารยิ่งนัก
เซี่ยหลีรู้ว่าน้องไห่ถ่าเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เธออยากพูดจริง ๆ คืออะไร เธอไม่ได้หลอกล่อเด็กเพื่อปลอบใจเหมือนพ่อแม่คนอื่น แต่ตอบอย่างจริงจังว่า "พรุ่งนี้ผ่านไปแล้ว ปู่ทวดจะถูกฝัง ต่อไปนี้จะไม่เห็นตัวปู่ทวดอีกแล้ว แต่ถ้าไห่ถ่าคิดถึงปู่ทวด พ่อกับแม่จะพาไปไหว้ที่หลุมศพปู่ทวดได้นะ"