ลู่ติ้งหยวนเอ่ยขึ้น "ไม่ว่าจะเป็นพวกเขาจัดฉากขึ้นเอง หรือคนในฝ่ายพวกเขามีคนทรยศ ก็ไม่ขัดขวางที่เราจะใช้เหตุผลนี้สอบปากคำพ่อค้ายาเสพติด
เขาน่าจะรู้บางอย่าง"
ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ตอนนี้ก็ยังไม่มีวิธีที่ดีพอจะใช้ได้ผล ไม่ว่าจะถามตรงๆ หรือใช้กลอุบาย ขอแค่ถามออกมาได้ก็พอ
ลู่ติ้งหยวนดึงบทสนทนากลับมาที่เรื่องเดิม "ถ้าเป็นเช่นนั้น ระหว่างนี้ก็ให้พวกเราเป็นฝ่ายควบคุมตัวเขาส่งไปยังเมืองหลวงต่อไป
ผมจะรายงานผู้บังคับบัญชา ให้เขตทหารใกล้เคียงมาสนับสนุนเรา"
คนไม่พอแค่ไปขอยืมจากที่อื่นก็ได้
แต่เทียบกับปัญหาเรื่องส่งหรือไม่ส่งแล้ว ปัญหาของเซี่ยหลีต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่ที่สุด
ลู่ติ้งหยวนไปติดต่อผู้บังคับบัญชา ทุกคนก็แยกย้ายกันไป
เซี่ยหลีกลับไปนอนต่อ
สองวันมานี้เรื่องเยอะมาก วุ่นวายจนไม่ได้นอนหลับเต็มตื่นสักคืน
ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอีกกี่เรื่องรออยู่ ต้องพักผ่อนให้เพียงพอจริงๆ
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยหลีก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
คนที่อยากใช้ชีวิตแบบปล่อยวางอยู่ว่างๆ อย่างเธอ ต้องแบกรับอะไรต่อมิอะไรมาทุกวันมากมายเกินไปแล้ว!
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"