กู้หยุนอี๋สัมผัสได้ถึงความร้อนใจในน้ำเสียงของพ่อ เขาเองก็แอบเป็นกังวลไม่ต่างกัน
"พ่อครับ ที่เราอยากพึ่งพาประเทศรัสเซียมาตลอด ก็เพราะรัสเซียแข็งแกร่งเกินไป ส่วนหัวเซี่ยล้าหลังเกินไป
มีเพียงหัวเซี่ยที่พึ่งพารัสเซียเท่านั้น ถึงจะค่อยๆ ยืนหยัดขึ้นมาได้
แต่ตอนนี้หัวเซี่ยมีเรือรบเถาเที่ย มีรถถังหนักรุ่นเซี่ยจื้อ แถมยังมีระเบิดมือที่เกือบจะติดอันดับโลกอีก
วันเวลาผ่านไปนานเข้านานเข้า หัวเซี่ยสามารถยืนหยัดด้วยความสามารถของตัวเองได้ แล้วเรายังต้องพึ่งพารัสเซียอยู่อีกหรือ?”
“หุบปาก!”
คนที่อยู่อีกฝ่ายของสายโทรศัพท์โกรธจัดอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงทุ้มต่ำปนด้วยความโกรธที่แทบจะล้นออกมา
เขากัดฟันตำหนิว่า “แกคิดจริงๆ หรือว่าหัวเซี่ยในตอนนี้จะยืนหยัดท่ามกลางแรงกดดันจากหลายประเทศได้อย่างสงบสุขโดยไม่มีผู้สนับสนุน!?
ไร้เดียงสา!
ถ้าหัวเซี่ยไม่ยอมก้มหัวให้ประเทศเหล่านั้น แค่การปิดกั้นทางเทคโนโลยีและการปิดกั้นทางเศรษฐกิจสองโซ่ตรวนใหญ่ ก็จะบดขยี้หัวเซี่ยจนแทบหายใจไม่ออก!
แกเห็นเพียงว่าวงการทหารเริ่มมีผลงานเล็กๆ น้อยๆ แล้ว แต่แกเห็นหรือเปล่าว่าหัวเซี่ยเพราะเทคโนโลยีล้าหลัง ต้องนำเข้าเหล็กกล้าหลายร้อยตันทุกปี รวมถึงผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอีกชุดใหญ่ที่นำเข้าเพื่อการป้องกันประเทศและการทหารไหม!?