เซี่ยหลีเดินตามหลังทหารหนุ่ม มุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของผู้บัญชาการกองพลหลิว
ส่วนกู้อวิ๋นอี้ที่ตั้งใจจะเดินไปคุยด้วยนั้น คิดเล็กน้อยแล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
กู้อวิ๋นอี้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กลับไปที่บ้านของเซินเจียว
เซินเจียวพอเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างกระวนกระวาย สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"นางพูดอะไรบ้าง? ได้ข่าวอะไรที่มีประโยชน์หรือเปล่า?"
กู้อวิ๋นอี้ปิดประตูทันที "ฉันไม่ได้คุยกับนางสักคำ"
เซินเจียวได้ยินแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีทันที
"เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริง ๆ ด้วย เซี่ยหลีต้องมีปัญหาแน่ ๆ คราวก่อนฉันไปที่บ้านนาง พ่อของนางก็พูดเลี่ยง ๆ แล้วไล่ฉันกลับมา
คราวนี้เธอไปก็ไม่ได้คุยกันสักคำ พวกเขาไม่อยากติดต่อกับใครในช่วงนี้หรือเปล่านะ?"
เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เซินเจียวก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าครึ่งซีกที่เสียโฉมของตัวเอง น้ำเสียงเริ่มห้วน ๆ