เซี่ยหลีเตรียมรถไว้ให้พวกเขาตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว ให้ผิงอิงจวิ้นจอดซ่อนไว้ในที่ลับไม่ไกลจากเมืองฉง
หลายคนรีบวิ่งออกมาขึ้นรถได้อย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังจุดที่นัดหมายไว้โดยตรง
เซี่ยหลีหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา เชื่อมต่อกับผิงอิงจวิ้น แล้วถามว่า "ทางพวกคุณเป็นยังไงบ้าง?
ทันเวลาที่จะล่อพวกเขาไปได้ไหม?
พวกเวียดนามกลับไปหรือยัง?"
เพราะทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันค่อนข้างไกล เสียงจากวิทยุสื่อสารจึงไม่ค่อยชัดเท่าไร "แคร่กแคร่ก" ปนกันไปหมด
ผิงอิงจวิ้นตอบกลับมาเร็วมาก
"ล่อพวกเขาไปค่อนข้างยาก ทางเวียดนามไม่รู้คิดยังไง ไปชนกับกองทัพอเมริกาโดยตรงเลย
ตอนนี้ระเบิดควัน ระเบิดแสงสว่างปลิวว่อน สนามรบวุ่นวายมาก"
เซี่ยหลี: ...
อ้อ แล้วล่ะ เธอลืมไปเลยว่ากองกำลังปราบปรามของเวียดนามก็พกระเบิดแสงและระเบิดควันที่เธอถวายสูตรให้ไปด้วยเหมือนกัน
เซี่ยหลีนึกภาพออกเลยว่าระเบิดที่โยนออกไปมีทั้งควันเหลือง ควันแดง แล้วก็ควันเขียว
เป็นระยะๆ ยังมีเอฟเฟกต์แวววาวจี๊ดจ๊าดสีขาว สีม่วง สีเหลือง วิ้งวับจนตาพร่า บรรยากาศแบบนั้นจะสวยงามขนาดไหนกันนะ ชวนให้คนไม่อยากมอง