เฉินหวังมองไปที่เซี่ยหลีด้วยแววตาเรียบเฉยราวกับมองทะลุผ่านความเป็นความตาย แววตานั้นสะท้อนความสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าทีราวกับเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างใจเป็นปกติ
"ฉันคิดว่าเธอคงไม่มีวันอยากมาพบหน้าฉันอีก แต่ถ้ามาก็ย่อมมีเหตุผลของเธอ ท้ายที่สุยแม้ฉันจะไม่คิดว่าสิ่งที่ทำลงไปผิด แต่ฉันก็ยังชื่นชมความสามารถของเธอมาก การที่เธอมาดูคราบพรึงของคนที่เคยอยากฆ่าเธอก็ควรค่าแก่การมา
แต่ฉันไม่เสียใจ ทุกอย่างเพื่อสาธารณรัฐ"
เฉินหวังเอียงคอเล็กน้อย สายตากลับไปหยุดที่ช่องหน้าต่างเล็ก ๆ อีกครั้ง มองผ่านช่องนั้นไปยังฝูงนกที่บินผ่านฟ้าภายนอก
"ตั้งแต่ถูกจับมาสอบสวน ฉันก็รู้แจ้งชัดเจนเรื่องหนึ่ง ฉันอาจไม่มีวันได้ออกจากที่นี่ไปตลอดชีวิต หรืออาจถูกยิงเป็นการตัดสินโทษเสียตรง ๆ ไม่มีวันได้เห็นท้องฟ้าด้านนอกอีกเลย
แต่ฉันไม่เสียใจเลยแม้แต่นิด สิ่งที่รู้สึกผิดมากที่สุดคือช่วงท้ายชีวิตนี้ ฉันทรยศองค์กรเพื่อครอบครัว ทรยศต่ออุดมการณ์อันสูงส่งของตัวเอง"
เซี่ยหลีมองเฉินหวังที่ก่อนตายยังทำท่าราวกับคิดทุกอย่างออกหมดแล้ว ต่อให้ตายตอนนี้ก็ยอม นางดึงมุมปากลงอย่างขยะแขยง
"พูดแบบนี้ก็เหมือนหาประโยชน์ใส่สาธารณรัฐนะ สาธารณรัฐจะรู้ได้อย่างไร?"
เฉินหวัง: …
ตอนนี้เซี่ยหลีมองเฉินหวังไม่เข้าตาเลยสักนิด ขอแค่อีกฝ่ายไม่สบายใจ ใจเธอก็สบาย เธอจึงเดินหน้าแทงมีดเข้ากลางใจต่อ "อุดมการณ์ที่ถูกทิ้งได้ ก็พิสูจน์ว่าอุดมการณ์นั้นไม่สำคัญพออยู่ดี
ไม่เช่นนั้นลองเรียนตามพ่อฉันดูสิ เพื่ออุดมการณ์อันสูงส่งของตัวเอง แม้ต้องสละทั้งครอบครัวก็ยินดี ครอบครัวฉันตอนนั้นเกือบตายกันทั้งบ้านที่ชนบทจริง ๆ เลยนะ
คนทำงานใต้ดินก่อนสร้างชาติหลายคนก็เป็นแบบนี้"
เฉินหวัง: ………