เจ้าพ่อค้ายาไม่โง่ อย่างที่เขาทำเพื่อเอาชีวิตรอดเมื่อก่อน ต้องแสดงคุณค่าให้เซี่ยหลีกับพวกเห็น ถ้าตอนนี้เขาพูดออกมา นั่นแหละคือการสูญเสียคุณค่าทั้งหมดอย่างแท้จริง
เขากัดริมฝีปาก สุดท้ายก็เอ่ยออกมาเพียงว่า "ถ้าผมรอดไปถึงเมืองหลวงได้ แล้วพวกเขาไม่มีทางเอาผมออกมาได้ ผมจะบอกพวกคุณ"
พูดจบ เขาเงยหน้ามองลู่ติ้งหยวน พูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ผมว่าพวกคุณคงอยากรู้คำตอบนี้มากแน่ๆ"
ทุกคน: ...
คนคนนี้คิดแผนการอย่างไม่ปิดบัง ลูกคิดแทบจะเด้งมาโดนหน้าพวกเขาแล้ว
ผู้คนในห้องทั้งหมดโมโหกับท่าทางของเขามาก ต่างพากันซักถามอย่างเอ็ดตะโร
แต่เจ้าพ่อค้ายาคราวนี้เหมือนเต่าที่กลืนคันชั่งเหล็กลงไป ตั้งใจไม่พูดสักคำ ไม่ว่าใครจะถามก็ไม่มีทาง
ท่าทางแบบว่า ถ้าพวกคุณไม่ยอม ก็ฆ่าฉันตอนนี้เลย ปล่อยปะละเลย
เวลาสี่ทุ่มกว่า ข้างนอกโรงแรมรับรองท้องฟ้ามืดสนิทไปแล้ว มีเพียงดวงดาวประปรายที่แขวนอยู่บนท้องฟ้ายามราตรี ให้แสงสว่างจางๆ ทำให้โลกนี้ไม่ดูมืดมิดจนเกินไป
ลู่ติ้งหยวนนั่งงอขาอยู่บนบันไดหน้าโรงแรมรับรอง ใบหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ สายตามองอย่างเย็นชา สูบบุหรี่ไปเรื่อยๆ ควันคลุ้งไปทั่ว ท่าทางทุกอย่างเผยให้เห็นความหงุดหงิดที่บรรยายไม่ถูก