บนสมรภูมิเวียดนาม
ชิ่งหนานนั่งอยู่ข้างกองไฟ ถือกิ่งไม้สองอัน ย่างเสื้อคลุมที่เพิ่งตกลงไปในร่องน้ำตอนทำภารกิจ และตอนนี้ยังเปียกอยู่
ไม่ใช่แค่เขาหรอก ข้าง ๆ ก็มีทหารอีกหลายคนที่เสื้อผ้าเปียกเหมือนกัน กำลังอบไฟอยู่พร้อมกัน
ทหารหนุ่มหน้าตาซื่อๆ ที่มีฟันเขี้ยวหนึ่งซี่ ตอนนี้ถือเสื้อกล้ามสีขาวย่างไฟอยู่ ตัวเปล่าโป๊ะๆ อย่างไม่เกรงใจใคร สายตามองไปยังโครงเหล็กใหญ่บนรถบรรทุกทหารคันหนึ่งทางไกล แล้วพูดขึ้นด้วยสำเนียงถิ่น เสียงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ชาตินี้ผมได้รบแบบอุดมสมบูรณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกเลย!
รบไปพลางส่งอาวุธขึ้นแนวหน้าไปพลาง รู้สึกว่ายิ่งรบยิ่งมือขึ้น! ประเทศเราก็ถือว่าดีขึ้นแล้ว!"
ทหารหนุ่มอีกคนข้าง ๆ พยักหน้าหงึก หน้าเต็มไปด้วยความเห็นด้วย "ก็จริงนี่! แต่ก่อนเครื่องกระสุนไม่พอใช้ รบจนสุดท้ายบางทีต้องถือมีดฟันกันเลยทีเดียว
แต่ตอนนี้ไม่แค่เครื่องกระสุนพอ อาวุธก็แข็งแรงกว่าเดิมมาก ไม่มีปัญหาลำกล้องติด กระสุนยังควบคุมได้แม่นยำ ไม่ใช่ยิงทีเดียวหลุดออกไปหลายนัด จนสุดท้ายต้องปวดใจจะขาด
ถ้าต่อไปจากนี้รบทีไร ฝ่ายส่งกำลังบำรุงทำได้ดีแบบนี้ทุกครั้ง นับว่าได้ใช้ชีวิตสุขสบายแค่ไหน!"
ทหารกองทัพปลดปล่อยอีกคนที่หน้าตาเป็นระเบียบสุขุมข้าง ๆ นั้นก็บีบริมฝีปากแล้วพยักหน้า "ครั้งนี้การส่งกำลังบำรุงทำได้ดีจริงๆ ผมจำได้ว่าเป็นรองผู้บัญชาการกองพลลู่ดูแลเรื่องนี้อยู่ใช่ไหม?
โธ่! ผู้นำที่มาจากตระกูลทหารก็ไม่เหมือนกันจริงๆ ลงมือทีก็ใจป๋า ไม่กดราคาของพวกเราเลย"
"ใช่จริงด้วย! ผมได้ยินมาว่าต่อจากนี้ยังจะส่งสุนัขกลไกอะไรงี้มาให้พวกเราอีกด้วย คนแถวแนวรบตะวันตกใช้สุนัขกลไก ทำให้ฝ่ายเวียดนามตกใจจนขวัญแตกสลายไปแล้ว