บ้านตระกูลเซี่ย
ถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว เชี่ยเจียนกัวนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร สายตามองไปทางชั้นบน ดวงตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนที่บรรยายไม่ถูก
เขาหันไปบอกหลีซิ่วลี่ว่า "เด็กคนนี้ไม่ใช่บอกว่าจะไม่ทำงานแล้วเหรอ? ทำไมดันมาทำงานอีกซะงั้น"
ไม่ใช่ว่าเจอเรื่องไม่ค่อยสบายใจข้างนอก แล้วกุมอารมณ์ตัวเองอยู่ในห้องใช่ไหม?
หรือไม่ก็... เด็กคนนี้อยากสร้างสิ่งใหม่อะไรสักอย่างขึ้นมาอีก เพื่อกระหน่ำโจมตีฝ่ายไหนสักแห่งเสียให้หนักหน่วง?
เชี่ยเจียนกัวไม่กลัวลูกตัวเองจะก่อเรื่อง แต่กลัวลูกตัวเองเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ แอบเผาตัวเองข้างใน
ก็ไม่รู้เดี๋ยวนี้เด็กรุ่นใหม่คิดกันแบบไหนกัน เขามีเพื่อนรบคนหนึ่ง หลานสาวของเพื่อนแค่มีความขัดแย้งเล็กน้อยกับเพื่อนข้างนอก ผลคือคืนวันที่กลับบ้านก็กินยานอนหลับดับชีพตัวเอง เพื่อนรบคนนั้นผมหงอกขาวเกือบต้องส่งศพผมดำ ทั้งที่เรื่องมันก็แค่ทะเลาะกันปากเปล่าธรรมดาเท่านั้นเอง
เขารู้สึกว่าลูกสาวบ้านตัวเองไม่อ่อนแอขนาดนั้น แต่เด็กรุ่นใหม่ยุคนี้ เขาเข้าใจจริง ๆ ไม่ได้ หลานสาวของเพื่อนรบคนนั้นก่อนกินยานอนหลับก็ไม่มีพฤติกรรมผิดปกติอะไรเลยสักนิด
หลีซิ่วลี่เห็นสามีตัวเองมองไปทางชั้นบนด้วยความวิตกกังวล สีหน้าก็อึ้งไปหมด
เด็กอยู่ในสายตาเขาทุกวัน กระโดดโลดเต้นยั่วโมโหเขา ไม่เต็มใจทำวิจัย เขากลัว พอเด็กไม่มาวิ่งเล่นให้เห็นต่อหน้า กุมตัวเองอยู่ในห้องทำวิจัย เขาก็ยังกลัวอีก
หลีหลีบ้านพวกเขาปกติก็แกล้งกวนมากกว่าเด็กทั่วไปอยู่หน่อย แต่ว่ากันตามตัวก็ไม่เคยทำเรื่องเสียหายเลย แม้แต่จะสวนกับเบื้องบน นั่นก็เพราะสิ่งที่เบื้องบนทำไปไม่ตรงกับความเห็นของเธอ พูดให้ตรง ๆ มันคือปัญหาทางทัศนะทางการเมือง ไม่ใช่ปัญหาเชิงหลักการ
ก็ไม่รู้ผู้ชายคนนี้มันไปมีเรื่องให้กังวลไม่รู้จบจากไหนทุกวัน!
"งั้นเธอขึ้นไปเรียกเธอลงมากินข้าวก็ได้นะ แถมแอบดูด้วยว่ากำลังทำอะไรอยู่