เสี้ยวการเมืองหวังคิดเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ว่าการเก่งเรื่องจัดการเอกสารก็เป็นเรื่องที่ปวดหัวเอามาก ๆ
ถ้ารู้งี้ ตอนที่อาการบาดเจ็บเพิ่งหายดี คงไม่ไปช่วยเขาจัดการเอกสารเพื่อสืบข้อมูลหรอก
ไม่งั้นเขาก็คงไม่ถูกผู้บังคับบัญชาในค่ายนี้หมายตาสนใจ เพราะความสามารถขั้นเลิศด้าน "การอ่านจับใจความ" และ "การสรุปเอกสาร"
ด้วยฝีมือภาษาเมกันอันห่วยแตกของเขา ที่ขนาดอีกฝ่ายพูดช้า ๆ ถึงจะฟังรู้เรื่อง ใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนคนใบ้ ก็ยังถูกกดขี่บีบบังคับให้ทำเอกสารทุกวัน
เอาให้ตายเถอะ!
เขารู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้ กลัวพูดมากแล้วผิดพลาด เสี้ยวการเมืองหวังจึงเอ่ยออกมาคำเดียวว่า "ครับ"
ชายผมทองเหลียวมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เร่งเร้าเสี้ยวการเมืองหวังอีก เพราะยังไงข้อความก็ส่งถึงแล้ว จึงปิดประตูแล้วจากไป
พอคนนั้นไปแล้ว ทั้งสามคนในห้องถึงได้โล่งอกกันใหญ่
ไป๋ถังตบไหล่ผู้การหวังแล้วล้อเลียน "นายก็ไม่คิดมาก่อนสินะ ว่าสู้กับศัตรูภายนอกมาทั้งชีวิต วันหนึ่งจะต้องมาถูกศัตรูบีบบังคับให้ทำงานเอกสารทั้งวันทั้งคืน แค่เพราะได้รับการชื่นชมจากศัตรูเนี่ยนะ?"
เสี้ยวการเมืองหวัง: ...
ผู้การหวังถลึงตาใส่อย่างแรง "นายอย่ามาพูดจาเล่นไปวัน ๆ อยู่เลย!"