ลู่ติ้งหยวนหลังจากลงมือจัดการคนร้ายแล้ว ก็ไม่สนใจความโกรธแค้นของพ่อค้ายาเสพติด เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อสบตากับอีกฝ่าย แล้วกัดฟันพูดด้วยความโกรธ “คนแบบพวกแกที่ไร้ซึ่งเลือดเนื้อ ใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดเลือดของครอบครัวนับหมื่น ๆ แบบนี้ ไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้!”
“ต่อให้ต้องตายเพราะถูกหักหลังก็สมควรแล้ว”
พูดจบ เขาก็สลัดคนร้ายลงบนเตียง แล้วเดินออกจากห้องไปทันที
พ่อค้ายาเสพติดยังไม่ยอมแพ้ต่อคนในขบวน แต่ตอนนี้ยังถามอะไรไม่ได้
ดูเหมือนว่าจะต้องรอไปถึงเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยยื่นคำร้องขอร่วมสืบสวน
ลู่ติ้งหยวนเดินออกจากห้อง พูดกับกัวเป่าชิงที่ยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูเพื่อรักษาการณ์ “พรุ่งนี้เราจะต้องเร่งเดินทาง ระหว่างทางอาจถูกโจมตีได้ทุกเมื่อ ให้อาหารคนที่ต้องสู้รบเป็นอันดับแรก ส่วนนักโทษให้แค่มื้อเดียวก็พอ”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
กัวเป่าชิง: ...?
ไม่ได้ต้องรบกันตลอดเวลาสักหน่อย จะขาดอาหารแค่สองมื้อของคนที่ไม่ต้องทำงานอะไรไปทำไม?
กัวเป่าชิงผลักประตูกลับเข้าไปในห้องด้วยความงุนงง ก็เห็นพ่อค้ายาเสพติดนอนขดตัวเป็นกุ้งอยู่บนเตียง เจ็บปวดจนเหงื่อท่วมหัว เขาตกใจเล็กน้อย