เซี่ยหลีนั่งอยู่ข้างๆ เซี่ยเจี้ยนกั๋ว รอให้พ่อของเธอพูดจาเดิมๆ ขึ้นมาซักที
ยังไงซะพ่อของเธอก็ไม่ค่อยได้ใช้เสียงจริงจังแบบนี้พูดกับเธอสักเท่าไรนัก ปกติแล้วถ้าเห็นเธอไม่เข้าตาเมื่อไหร่ก็จะว่ากล่าวทันที หรือบางทีก็มีเรื่องจริงจังที่จะพูดกับเธอ แต่ถ้าปกติรู้สึกว่าเธอไม่โอเคตรงไหนก็จะจัดการกันตรงนั้นเลย รองเท้าหนังก็อาจจะเหวี่ยงมาทางเธอได้ ไม่มีทางที่จะมีเรื่องพ่อลูกมานั่งพูดคุยกันแบบเอาจริงเอาจัง
แต่สิ่งที่เซี่ยเจี้ยนกั๋วพูดกลับไม่ใช่เรื่องให้เธอไปทำงาน แต่พูดออกมาว่า “อีกสองวันหลังจากพี่แกถูกเผา พ่ออยากส่งพี่แกกลับบ้านเกิดแล้วฝังเขาไว้สุสานบรรพบุรุษของเรา”
เซี่ยหลีพยักหน้า ตอบกลับทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก “โอเค ฉันไปด้วยกัน
ตอนนี้ที่นั่นก็ไม่มีอะไรให้คุณยุ่งหรอก พอกลับมาคุณก็ควรผ่าตัดหัวใจได้แล้ว เราทำให้เสร็จรีบเสร็จเร็วจะดีกว่า”
เซี่ยเจี้ยนอันกั๋ว: …
เซี่ยเจี้ยนเจ้านกั๋วเองก็เหนื่อยกับเรื่องที่ผ่านมาสองวันมากพออยู่แล้ว พอได้ยินลูกสาวตัวเองพูดอะไรแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ใจเหนื่อยขึ้นกว่าเดิม
เขาสูดลมหายใจลึกๆ และไม่ได้เกรงใจลูกสาวตัวเองเลย พูดออกเลยว่า “พี่แกโชคร้ายมาตลอดชีวิต ทั้งชีวิตก็ปั่นป่วนเพราะเวลาผ่านไปไม่เคยดีเลย สุดท้ายก็ตายเพราะช่วยข้าดวิดกระสุน ตายแล้วก็ให้นอนอย่างสงบสักทีเถิด
ลูกกลับมาบ้านของคุณพ่อด้วย เพราะพ่อกลัวว่าถ้าพี่แกไม่อยู่ด้วยแล้ว จะมีเหตุการณ์อะไรกับอัฐิพี่คนที่สองระหว่างทาง”
ครั้งสุดท้ายที่ลูกสาวของบ้านยืนยันจะไปส่งใครสักคน ก็คือตอนไปส่งต้าเป๋าเรียไปโรงเรียน แต่ผลคือ ต้องไปรายงานตัวตอนแปดโมงเช้า แต่ไปถึงตอนบ่ายสามกว่าๆ ไป่ตรงสายไปถึงแปดเกินชั่วโมง
เขามีเหตุเปล่าที่จะสงสัย ว่าทุกครั้งที่ลูกสาวออกไปก็จะมีเหตุการณ์การโจมตีเกิดขึ้นตลอด และถ้าเขาจะพาลูกสาวไปกับเขาด้วย การไปกลับบ้านเกิด และ อาจจะเป็นไปได้สูงที่ไอเนื้อของลูกชายคนที่สองของเราจะถูกทำลายระหว่างทาง