ภายในอาคารโรงงานแห่งหนึ่งชานเมืองหลวง ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยง ช่วงเวลาที่ทุกคนต่างพากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ด้านในโรงงานเงียบงันว่างเปล่า มีเพียงคนเวรทั้งสี่ที่นั่งล้อมโต๊ะเล็กกินข้าวที่แบกมาจากบ้านอยู่ทีละคำ
คนที่ปลอมตัวเป็นพนักงานไปรษณีย์ถือชามข้าวอยู่ในมือ คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาใต้คิ้วที่ตั้งใจติดยาวไว้อันนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"ผมบอกแล้วว่าควรรีบลงมือกับเซี่ยหลีให้เร็วกว่านี้
ถ้าเมื่อตอนนั้นลงมือทันที แม้แต่เรื่องทำสำมะโนประชากรก็จะไม่เกิดขึ้น! แต่ดูสิ ตอนนี้เซี่ยหลีจับตาดูพวกเราแล้ว การทำสำมะโนประชากรครั้งนี้ทำให้พวกเราเสียพี่น้องไปสองร้อยกว่าคน ทำให้สมาชิกขององค์กรทั้งหมดลดฮวบไปหนึ่งในห้าก็ยังไม่พอ
ช่วงนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจับหลักฐานอะไรได้ ใช้หนังสือพิมพ์ขู่กระชากคนของพวกเราทุกวัน ทำให้ภายในองค์กรตื่นตระหนก มีคนคิดตลอดว่าพวกเราต้องมีสายทรยศซ่อนอยู่ภายใน ไม่อย่างนั้นข่าวของพวกเขาจะรั่วไหลได้อย่างไร ตอนนี้ความเป็นเอกภาพขององค์กรตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว มีหลายคนอยากลาออกจากองค์กร แถมยังมีอีกหลายคนถูกจับกุมไปแล้ว
หลังจากนั้นก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอีก คนของพวกเราที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพของตระกูลเซี่ยติดต่อไม่ได้เลย คงถูกจับไปหมดแล้วกระมัง ตอนนี้พวกเราไม่มีแม้แต่คนคนเดียวในกองทัพที่คอยจับตาดูเซี่ยหลีได้ ยิ่งไม่รู้เลยว่าแผนต่อไปของเธอคืออะไร