เซี่ยหลีเดินตามผู้อำนวยการโรงเรียนเก่าเข้ามาในห้องเรียนทีละคน สายตามองกวาดไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าในห้องเรียนมีคนนั่งรออยู่มากมายแล้ว
ตอนนี้ทุกคนเห็นเธอมา ต่างก็หยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ สายตาจ้องไปที่เธออย่างไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง แม้แต่ท่าทางก็ดูมีความมั่นใจและมุ่งมั่น
สาวน้อยที่ไปเอาหนังสือเรียนมาให้เซี่ยหลีวิ่งน้อย ๆ มาหาเธอ พร้อมยิ้มอย่างเขินอายแล้วยื่นหนังสือเรียนให้เซี่ยหลีด้วยสองมือ «อาจารย์เซี่ย นี่คือหนังสือเรียนระดับปริญญาตรีของสองวิชาที่อาจารย์จะต้องสอนค่ะ»
เซี่ยหลีพยักหน้าให้เธอ แล้วตอบกลับไปว่า «ขอบคุณนะ»
พูดจบ สายตาของเธอก็กวาดมองไปยังคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียน ซึ่งมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน ไม่ว่าจะอายุน้อยหรือแก่
เพื่อบรรยากาศที่ทุกคนยังไม่รู้จักกันจะได้ไม่เก้เก้อ เซี่ยหลีก็พูดกับทุกคนไปเรื่อยเปื่อยว่า «ผู้ปกครองมากับนักเรียนด้วยใช่ไหม? นั่งข้างหน้า ส่วนผู้ปกครองนั่งข้างหลัง เดี๋ยวเราจะสอบกันแล้วนะ»
ทุกคนในที่นั้น: ………………………………………………………………
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศในห้องเงียบลง เดิมทีในห้องยังมีเสียงพลิกหนังสือดังกรอบแกรบ แต่ตอนนี้กลับเงียบกริบ
สายตาของทุกคนต่างพากันมองไปทางเซี่ยหลีพร้อม ๆ กัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจและตกตะลึง
ผู้อำนวยการโรงเรียนเก่าก็ไม่คิดว่าเซี่ยหลีเห็นคนกลุ่มนี้แล้วจะพูดประโยคนี้ออกมาทันที
เขาทำท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย ยกกำปั้นข้างหนึ่งขึ้นแตะริมฝีปาก ไอเบา ๆ เพื่อช่วยแก้สถานการณ์ให้ทุกคน «เสี่ยวเซี่ย คนเหล่านี้ไม่ใช่ผู้ปกครอง พวกเขาเป็นผู้สมัครเรียนของคุณต่างหาก»