พี่สะใภ้หวังไม่สนใจลุงตระกูลหวังอีกต่อไป พอจะพูดอะไรบางอย่างก็ถูกผู้บังคับกองพันจ้าวขัดขึ้นมา
ผู้บังคับกองพันจ้าวมองพี่สะใภ้หวัง น้ำเสียงสงบนิ่งเอ่ยขึ้นว่า "ตอนนี้อาเป่าไม่อยู่บ้าน ให้พวกเขาพักที่บ้านเธอสักสองสามวันก่อน เรื่องนี้ฉันจะรายงานให้ข้างบนทราบ รอผลออกมาก่อนค่อยว่ากัน"
ตามที่เซี่ยหลีพูดไว้ ก็เป็นไปได้จริงที่ผู้บังคับกองร้อยหวังจะรอดพ้นข้อกล่าวหา
แต่เงื่อนไขสำคัญคือ ในเมื่อออกมาจากทะเบียนบ้านของคนอื่นแล้ว ก็ต้องมีท่าทีที่สมกับที่ออกมาจากทะเบียนบ้านของคนอื่น
พูดกันไม่ลงตัวแล้วก็ไล่คนออกจากบ้านโดยตรง ในแง่เหตุผลก็รับได้ แต่ให้คนอื่นคิดยังไง?
พี่สะใภ้หวังเม้มริมฝีปาก ในใจแม้จะไม่ยอมจำนน แต่สุดท้ายก็ตกลง
"ฉันให้พวกเขาพักได้"
แต่ท่าทีแบบก่อนหน้านี้ที่โดนตีก็ไม่สู้ โดนด่าก็ไม่ตอบ และเอาอะไรก็ให้อย่างกับอะไรก็ได้นั้น ต่อไปนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
ผู้บังคับกองพันจ้าวเห็นพี่สะใภ้หวังรับฟังคำพูด ก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
เรื่องนี้ต้องรีบจัดการให้เสร็จ จะได้ไม่ต้องกลัวว่ากลางคืนยาวแล้วฝันจะมาก
ลุงตระกูลหวังกับป้าหวังเห็นว่าเรื่องจบลงแล้ว ต่อให้จะอาละวาดยังไงก็คงไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ในใจโกรธแทบจะระเบิด
สองคนจ้องพี่สะใภ้หวังกับเซี่ยหลีอย่างรุนแรง ไม่พูดกับพวกเธอสักคำ หันหลังเดินตรงเข้าไปในบ้านของพี่สะใภ้หวังทันที
พี่สะใภ้หวังรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยที่ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเซี่ยหลีที่ตั้งใจมาช่วยแต่กลับถูกลากเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งในครอบครัวของพวกเขา และยังกลัวว่าเซี่ยหลีจะโกรธที่เธอปล่อยให้คนพวกนั้นอยู่ต่อ