เช้าตรู่ 6:20 นาฬิกา ภายในห้องนอนของเซี่ยหลี
เซี่ยหลีหนุบกระบอกหัวข้างกับหมอนข้าง นอนคว่ำตัวบนเตียงเป็นรูปสัญลักษณ์พระสวาสติกะ
ข้างหมอนคือลูกนากน้อยที่นอนท่าเดียวกับเธอแทบจะทุกอย่าง กางแข้งกางขานอนคว่ำอย่างไม่เป็นท่า
แม่ลูกทั้งสองนอนหลับได้หวานชื่นยิ่ง
ลู่ติ้งหยวนสวมชุดปฏิบัติการเดินเข้ามาในห้อง ก้าวยาว ๆ มาถึงข้างเตียง ค้อมตัวลงเล็กน้อย ยื่นมือเข็ยเซี่ยลีแล้วกระซิบเสียงเบา "เซี่ยหลี ตื่นได้แล้ว"
เซี่ยหลีบิดหัวหนี เอาหน้าจ้ำลงไปในหมอน ทั้งตัวอยู่ในสถานะ 'ฉันจะตัดขาดจากโลกภายนอก' ซะงั้น
ลู่ติ้งหยวน: ……
ลู่ติ้งหยวนมองเซี่ยหลีด้วยความช่วยไม่ได้ จึงเข็ยหลังเธออีกสองครั้ง ลดเสียงลงต่ำ ๆ "ไม่ลุกต่อไปก็จะไปสายแล้ว ทำงานอีกสามวันก็ถึงวันหยุดแล้ว วันหยุดค่อยหลับ"
แท้จริงแล้วลู่ติ้งหยวนเป็นคนที่พลังงานล้นเหลือ นอนวันละแค่สี่ห้าชั่วโมงก็เพียงพอสำหรับการฝึกความเข้มข้นสูงทั้งวัน ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยมีประสบการณ์ตื่นสายเลยด้วยซ้ำ
ดังนั้นต่อความจริงที่ว่าภรรยาของเขาหลับได้มากกว่าสิบชั่วโมงทุกวัน เขาจึงรู้สึกทั้งเกรงขามและช่วยไม่ได้
คนธรรมดาจะหลับนานขนาดนั้นได้ยังไง แถมยังตื่นไม่ขึ้นอีก? หลับเจ็ดชั่วโมงก็ยังได้ แปดชั่วโมงก็พอไหว เก้าชั่วโมงก็ยังไม่เป็นไร สิบกว่าชั่วโมงก็ยังหลับได้อีก นางไม่มีนาฬิกาชีวิตกันหรือเป็นไง?
เซี่ยหลีถูกลู่ติ้งหยวนปลุกจนตื่น ใจคอทั้งตัวรำคาญหนัก
เธอไม่ชอบตื่นจริง ๆ ใครที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มจะอยากตื่นกัน? เธอไม่ใช่เกิดมาเป็นเสียงปลุกนี่ ใครจะชอบเริ่มทำงานแต่เช้ามืดกัน?
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าต้องไปทำงานแล้ว ใจยิ่งแย่หนัก