ก้าวเข้าไปในเรือนเพาะชำ ไอร้อนชื้นพัดปะทะใบหน้า พืชผักเติบโตงอกงามแทบบ้าคลั่ง เถาวัลย์เลื้อยขึ้นตามโครงค้ำยันอย่างไม่ยอมหยุด ใบไม้เขียวจัดจนเกือบเป็นสีดำ
บางส่วนปลูกจนออกผลเป็นผักกลายพันธุ์ที่กินได้แล้ว มีมะเขือม่วงลูกใหญ่กว่าลูกบาสเกตบอลห้อยอยู่ระดับเข่า และมะเขือเทศลูกเล็กที่แตกพวงดกแน่นเหมือนองุ่น สีแดงสดห้อยย้อยเป็นพวง
ลู่หลิงยื่นมือไปสัมผัสมะเขือเทศลูกหนึ่งเบา ๆ "คุณดูแลที่นี่ได้ดีจริง ๆ"
มู่เซียวฟังคำชมของลู่หลิงแล้วรู้สึกพออกพอใจ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย "ไปกันเถอะ จะพาไปดูโกดัง"
โกดังโครงสร้างเหล็กกล้าตั้งตระหง่านอยู่ด้านในสุดของพื้นที่ เมื่อเดินเข้าไปแล้วรู้สึกโล่งโปร่งตา เหล่าผักและผลไม้ที่บรรจุเป็นลัง ๆ เรียงรายอยู่บนชั้นวางของเหล็ก ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เกือบจรดเพดาน โกดังทั้งหลังอัดแน่นเต็มพื้นที่
น่าจะมีผักและผลไม้รวมกันเกือบสามสิบถึงสี่สิบตัน
มู่เซียวตบกล่องไม้กล่องหนึ่งส่ง ๆ "ของล็อตนี้ จะส่งออกไปขายให้ฐานที่มั่นอื่นในวันพรุ่งนี้ ทำเงินหินพลังงานได้ไม่น้อยเลย พอได้มาแล้วจะให้เธอทั้งหมด"
ลู่หลิงสัมผัสผักในลัง ใบยังมีหยดน้ำค้างเกาะ สดจนบีบน้ำออกมาได้
ผลไม้ก็ดูลูกใหญ่และอวบอิ่ม ความสุกกำลังพอดี
[โฮสต์ ใจเต้นตึก ๆ หรือยัง?]
ลู่หลิงเงยหน้าขึ้น กะพริบตา "มู่เซียว ของล็อตนี้ มีคนจากฐานที่มั่นอื่นสั่งจองไว้หมดแล้วเหรอ?"
มู่เซียวส่ายหน้า "เปล่า เรามีของแล้วก็ขนไปส่งเลย ทุกครั้งก็มีคนรับซื้อ นี่ก็เป็นวัตถุดิบหลักอย่างหนึ่งในการผลิตพลังงานแท่ง ขาดตลาดมาก"