ผู้ช่วยเห็นว่าคุณผู้หญิงกำลังจะเข้าใจคุณหลินรั่วหว่านผิด
ไม่อยากให้เกิด "คดีเลือดตกในรถ"
จึงรีบอธิบายว่า "คุณผู้หญิงครับ นี่เป็นยาแก้หวัดกับยาลดไข้ที่คุณหลินสั่งให้ผมซื้อมาครับ"
อากาศเงียบสงัด
ก่อนมางานแต่งงาน เสิ่นเจียหลี่รู้สึกไม่ค่อยสบายจริง ๆ นั่นคือเหตุผลที่นางขดตัวอยู่บนเตียงนานขนาดนั้น
ตอนออกมา นางตั้งใจแต่งหน้าเต็มเพื่อกลบสีหน้าที่ไม่ดี
หลินรั่วหว่านมองออกได้อย่างไร?
คนผู้นี้... ภรรยาที่ร่วมเตียงร่วมหมอนของนาง ภรรยาในนาม ดูราวกับเข้าใจนางเป็นพิเศษ
ชนิดที่เรียกว่ารู้ทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
เสิ่นเจียหลี่ขมวดคิ้วทบทวนอย่างจริงจัง เรื่องที่ใกล้ชิดที่สุดระหว่างนางกับหลินรั่วหว่านก็คงเป็นการปลดปล่อยความต้องการทางกาย
หลินรั่วหว่านระมัดระวังมาก อย่างน้อยต้องล้างมือสองรอบถึงจะรู้สึกว่าสะอาด
นางไม่มีทางรุกล้ำเป็นพิเศษ
ตอนที่ต้องการมาก ๆ เสิ่นเจียหลี่ยังรู้สึกว่าหลินรั่วหว่านจงใจอืดอาดยืดยาดในเรื่องนี้ ไม่ยอมให้นางสมใจเสียที
มาเพื่อทรมานนาง
นางต้องเกลียดนางเข้าไส้แน่
ทว่า พอเสิ่นเจียหลี่อยากจะโมโห พอเห็นใบหน้าใกล้เคียงกับความขาวแบบคนป่วยของหลินรั่วหว่าน ความโกรธก็หายไปครึ่งหนึ่ง
ทำอะไรก็หงอย ๆ ไม่พูดไม่จาอีก
จะบอกอะไรนาง ต้องแนบไปกับหูขวาที่ใส่เครื่องช่วยฟังของนาง กระซิบเบา ๆ นางถึงจะได้ยิน ถึงจะเข้าใจ
เสิ่นเจียหลี่นับได้ว่าร่างกายภรรยามีไฝกี่เม็ด นิ้วยาวเท่าไร แต่นางกลับไม่รู้ว่าอุปนิสัยของภรรยานางเป็นเช่นไร
หลินรั่วหว่านจะเป็นคนละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้หรือ?
เมื่อเห็นปราการระวังตัวที่เสิ่นเจียหลี่สร้างขึ้น หลินรั่วหว่านก็ถอนหายใจในใจ
เป็นอย่างที่คิด เสิ่นเจียหลี่ที่อ่อนโยนกับนาง ตามใจนางเมื่อครู่ ก็เพียงทำตาม "หน้าที่ความรับผิดชอบ" ที่เขียนไว้ในสัญญา
นางควรรู้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ?
และนางยังมาโลภหวังอะไรอีก?
ชาติที่แล้วก็เพราะละโมบมากเกินไป ถึงได้บังคับกักขังเสิ่นเจียหลี่ นกอิสระตัวนี้ ไว้ข้างกาย จนสุดท้ายทำให้นางตายทางอ้อม
ครั้งนี้ถ้าไม่ปล่อยมือ แล้วยังมีครั้งหน้ารึเปล่า? รถยนต์เกิดขัดข้อง สองคนติดอยู่ข้างใน นางก็แม้แต่ขอความช่วยเหลือยังทำไม่ได้ แล้วจะมีหน้าอะไรไปยืนเคียงข้างเสิ่นเจียหลี่
ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถของเสิ่นเจียหลี่ก็ไม่ด้อยเลย
ต่อให้จากตระกูลหลินไป ด้วยมันสมองอันเฉียบแหลมของเสิ่นเจียหลี่ หลินรั่วหว่านเชื่อว่าภรรยาของนางก็สามารถขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้เช่นกัน
สร้างผลงานใหญ่โต
เจียหลี่คงไม่มีวันที่จะต้องก้มหัวให้เงินอีก
ไม่ต้องกลัวคนอย่างนางที่ชอบข่มขู่แล้ว
มีแต่หลินรั่วหว่าน ที่ละโมบไม่รู้พอ
เห็นแก่ตัวและต่ำช้า
-
กังวลว่าเสิ่นเจียหลี่จะไม่ยอมกินยา อาการทรุดลง หลินรั่วหว่านจึงใช้ภาษามืออย่างช้า ๆ
「ได้ยินเสียงเธอไอ เป็นห่วงเธอ」
「ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันยุ่ง ครั้งหน้าฉันจะไม่ทำตามอำเภอใจอีก」
เงาจากไฟรถสาดลงบนใบหน้าหลินรั่วหว่าน ท่าทางของนางเปล่าเปลี่ยว
เสิ่นเจียหลี่ตระหนักว่าการกระทำเมื่อกี้นั้นทำร้ายจิตใจเหลือเกิน นางชะงักไปครึ่งวินาที
ยื่นมือไปโอบไหล่หลินรั่วหว่าน แล้วขยับเข้าแนบหูขวาของหลินรั่วหว่านอย่างกระตือรือร้น "รั่วหว่าน ฉันไม่เคยว่าเธอทำตามอำเภอใจนะ"
"ยากลับไปฉันจะกินเลย ตกลงไหม?"
ภรรยางอนนั้นยากจะปลอบนัก อย่าให้นางโกรธเป็นดี
-
ปลดเปลื้องความเหน็ดเหนื่อยลงหมด
หลังจากเสิ่นเจียหลี่อาบน้ำเสร็จ ก็ห่มเสื้อคลุม
ตอนนางออกมา กวาดตามองยาเม็ดที่วางบนโต๊ะ
ในใจคละเคล้าอารมณ์หลากหลาย
ชาติที่แล้ว นางเคยชิงชังหลินรั่วหว่านจริง ๆ
และก็จงใจทำเย็นชาใส่หลินรั่วหว่านเช่นกัน
นางก็คือคุณหนูน้อยแห่งตระกูลหลินแท้ ๆ แต่กลับมาแสร้งเป็นนักศึกษาฝึกงานยากจนต่อหน้านาง
เร้าให้ความสงสารของนางทำงาน
นางเป็นห่วงหลินรั่วหว่านว่าจะไม่ชินกับอะไร ก็เลยวุ่นวายอยู่ตรงหน้านาง หลินรั่วหว่านต้องเห็นว่านางน่าขำยิ่งนัก
เสิ่นเจียหลี่ไม่มีวันลืม ในวันที่หลินรั่วหว่านกลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริง นางถูกผู้คนในบริษัทเย้ยหยันว่าเป็นพวกประจบสอพลอคนรวย ไร้ยางอาย สอพลอเพื่อผลประโยชน์
ถูกขัดขวางแอบใส่ร้ายอย่างลับ ๆ นับไม่ถ้วน
ได้รับความทุกข์ยากนับครั้งไม่ถ้วน
ความเกลียดของเสิ่นเจียหลี่ที่มีต่อหลินรั่วหว่านนั้นเกี่ยวข้องกัน นางรู้สึกว่าการถูกรังแกและโดดเดี่ยวทั้งปวงในบริษัทล้วนมีต้นตอมาจากการที่นางยื่นมือเข้าช่วยหลินรั่วหว่าน
ยื่นมือไปหยิบยาเม็ดมาถือไว้ เสิ่นเจียหลี่รินน้ำอุ่นจากกาในถาดน้ำชาลงถ้วย
นี่มันก็ช่างไร้เดียงสาเป็นบ้า
การกระทำของคนพวกนั้นในบริษัทไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับหลินรั่วหว่านเลย นางก็แค่ต้องการหาทางระบาย
ตัวการที่อยู่ใกล้นางที่สุด ก็คือภรรยาหมาด ๆ ของนางนั่นเองจึงกลายเป็นเป้ารองรับ
กลืนยาเม็ดลงไป เสิ่นเจียหลี่เหลือบไปเห็นแหวนแต่งงานที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาโดยไม่ตั้งใจ
นางพลันนึกถึงในคืนพายุหิมะ หลินรั่วหว่านมีหยาดน้ำตาคลอตา มือทั้งสองสั่นเทิ้มประคองใบหน้านาง แหวนแต่งงานกดอยู่บนแก้มนุ่มของนาง ทำให้นางไม่สบายใจยิ่งนัก
หลินรั่วหว่านไม่ชอบพูด
เสิ่นเจียหลี่อยู่บ้านนาน ๆ ครั้งจะได้ยินนางเอ่ยปาก ปีหนึ่งคงฟังไม่ถึงสามประโยค
แต่ในวันที่นางป่วยแทบตาย หลินรั่วหว่านเอ่ยเรียกชื่อนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกรงว่ายิ่งนักที่นางจะตายไป
คุณหนูตระกูลใหญ่สูงส่งดุจหยกงามที่ปกติอยู่สูงส่งและอ่อนโยน จะเคยมีสภาพที่ตื่นตระหนกไร้หนทางขนาดนั้นได้อย่างไรกัน
หยดน้ำตาอุ่นกระทบลงบนแก้ม สติของเสิ่นเจียหลี่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น วันนั้น... หลินรั่วหว่านร้องไห้หรือ?
หรือว่า... หลินรั่วหว่านไม่อยากเสียนางตายไป?
ถึงได้ไม่สนใจว่าพายุหิมะจะโหมกระหน่ำ ยังต้องลงจากรถไปขอความช่วยเหลือ
นี่มันเพราะอะไรกัน
ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ผุดขึ้นในใจของเสิ่นเจียหลี่ ลมหายใจของนางถี่ขึ้น นิ้วมือกำแก้วแน่นขึ้น
หลินรั่วหว่าน ภรรยาตามสัญญาของนาง
ชอบนางจริง ๆ หรือ?
ถ้าไม่ใช่ชอบ แล้วจะทำให้ถึงขนาดนี้เพื่ออะไร
ก็แค่เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้นในบริษัท หลินรั่วหว่านให้กับนางมามากเกินพอแล้ว
จำเป็นอะไรต้องใส่ใจถึงเพียงนี้?
-
สวมเสื้อคลุมนอน หลินรั่วหว่านยืนอยู่ริมหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ผมสีดำกึ่งเปียกปรกลงบนลำคอระหง
นางมองดูสภาพออด ๆ แอด ๆ ของตัวเองอย่างนี้ ความชิงชังก็เกิดขึ้นในใจโดยไร้สาเหตุ
ใครจะไปชอบ "ผีป่วย" อย่างนางกัน
เจียหลี่รังเกียจนางก็สมควรแล้ว
【แม่คะ หนูคิดดีแล้ว】
【หนูจะหย่ากับเจียหลี่ พอถึงเวลา ตระกูลหลินไม่ต้องเปิดงานแถลงข่าว】
【บอกนักข่าวหน่อย อย่าตามรังควานถามนาง หนูจะเข้าร่วมงานแถลงข่าวเอง หนูจะเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้】
หลินรั่วหว่านเกิดในตระกูลสูงศักดิ์
เข้าใจดีกว่าใครว่าเสิ่นเจียหลี่หย่ากับนางจะถูกสื่อโจมตีมากเพียงไหน
เจียหลี่เกลียดเรื่องนี้ที่สุด
นางไม่อาจทำผิดซ้ำสอง
ต่อให้หย่ากัน หลินรั่วหว่านก็ยังอยากให้เสิ่นเจียหลี่ได้ผ่อนคลายมีความสุขมากขึ้นสักนิด
ได้ทรัพย์สินจากการแบ่งตามการหย่า เจียหลี่ก็จะได้ออกเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกตามที่ปรารถนามาตลอดได้เสียที พร้อมกับคุณน้าสาวของนาง พร้อมกับยายของนาง
ปราศจากนางผู้เป็นภรรยาพิการที่เป็นตัวถ่วงและภาระนี้ไปแล้ว เจียหลี่ก็จะไปได้อย่างอิสระ
ทางฝั่งตรงข้ามเงียบไป ผ่านไปเนิ่นนาน หลินหลงถึงส่งข้อความมาให้: 【ได้ รั่วหว่าน】
【แม่จะไม่พูดอะไรมาก ความสัมพันธ์ของพวกเธอ พวกเธอตัดสินใจกันเอง】
เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาจากมารดา
หลินรั่วหว่านก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อนางเดินมาถึงขั้นที่ต้องปล่อยมือนี้จริง ๆ ใจก็อดรวดร้าวไม่ได้
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."
เสิ่นเจียหลี่เคาะประตู แล้วก็เกรงว่าหลินรั่วหว่านจะไม่ได้ยิน นางจึงโทรศัพท์เข้าไป
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นดัง หลินรั่วหว่านมีลับลมคมนัยในใจ มือพลั้งไม่ทันระวัง โทรศัพท์มือถือหล่นกระแทกพื้น
นางตอบสนองต่อเสียงเชื่องช้า ไม่รู้สึกว่าโทรศัพท์มือถือหล่นพื้นดังแค่ไหน
วินาทีถัดมา เสิ่นเจียหลี่ผลักประตูเข้ามาทันที สีหน้านางแสดงความตื่นตระหนกโดยไม่ปิดบัง
"รั่วหว่าน เธอไม่เป็นอะไรนะ?"
ดึงมือทั้งสองข้างของหลินรั่วหว่านมาพินิจอย่างละเอียด เสิ่นเจียหลี่ยืนยันว่านางไม่ได้มีดบาดมือ ไม่ได้ล้มลงกับพื้น
จึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
เสิ่นเจียหลี่ก้มลงกวาดตามอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของหลินรั่วหว่านแตก นางกำลังจะก้มเก็บ แต่หลินรั่วหว่านกลับขวางมือนางไว้
ส่ายหน้า
หลินรั่วหว่าน: 「หน้าจอมีเศษแก้ว อย่าเก็บ」
ร่างของหลินรั่วหว่านหลังอาบน้ำแล้วส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบเรียบหรู เสิ่นเจียหลี่หลุบตาลง มองเห็นไฝเม็ดน้อยบนหน้าอกของหลินรั่วหว่าน ก็เพ่งมองอย่างถูกสะกดโดยไม่รู้ตัว
นางนึกถึงท่าทางตอนที่หลินรั่วหว่านจูบนางอีกครั้ง จากตื้นไปลึก ซ้อนทับเป็นชั้น ๆ
แรกเริ่มก็อ่อนโยน ต่อมาก็ไล่ต้อน แล้วก็จับแน่นไม่ยอมปล่อย
ให้คนติดใจในรสล้ำลึก ไม่อาจหยุดยั้งได้
แย่แล้ว...
ทำไมนางถึงได้คิดแต่เรื่องต่ำช้าพวกนี้กับภรรยาอยู่เรื่อยเลย