ร้อน
หนัก
หว่านถังถูกกดทับจนแทบหายใจไม่ออก กว่าจะลืมตาขึ้นได้อย่างยากลำบาก ก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
ลมหายใจของชายหนุ่มทั้งถี่ทั้งหนัก เป่ารดบริเวณลำคอของนางจนร่างสั่นสะท้านเป็นระลอก
จุมพิตไร้ชั้นเชิงของเขาร่วงลงมา ทิ้งรอยชัดเจนไว้บนลำคอ มือก็ไม่อยู่นิ่ง คอยดึงคอเสื้อของนางออก
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะพัฒนาไปในทางที่ไม่เหมาะกับเด็ก นางก็ฟาดฝ่ามือใส่เขาจนสลบ
“ระบบ ความทรงจำ” หว่านถังผลักชายหนุ่มออก จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนเอ่ยเสียงแหบ
“มาแล้ว มาแล้ว” ระบบส่งความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมและเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับให้หว่านถังทันที
หว่านถังรับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เจ้าของร่างเดิมชื่อเสิ่นหว่านถัง เป็นหญิงม่ายสาวที่เพิ่งเสียสามี นางมีรูปร่างงามระหง หน้าตาสะสวยโดดเด่น เป็นหญิงงามเลื่องชื่อไปทั่วทั้งหมู่บ้านใกล้เคียง
ตอนสามียังมีชีวิตอยู่ พวกผู้ชายในหมู่บ้านมากที่สุดก็แค่แอบมองนางอยู่สองสามครั้ง ไม่กล้าล่วงเกิน แต่หลังสามีเสียชีวิต สายตาของพวกผู้ชายในหมู่บ้านกลับจ้องนางราวกับเนื้อชิ้นหนึ่งที่หมาป่าหิวโหยหมายตา ทำให้นางทั้งรังเกียจและขยะแขยง
ถึงขั้นมีพวกอันธพาลมาเคาะประตูกลางดึก ทำให้นางหวาดกลัวจนไม่กล้าหลับทั้งคืน
ดังนั้น ตอนหลินเฉาหนาน สหายร่วมรบของสามีนางมาเยี่ยม นางจึงตัดสินใจเกาะติดชายผู้นี้ให้ได้ จะได้จากที่นี่ไปเสีย
ตอนที่หว่านถังทะลุมิติมาถึง ก็คือช่วงที่เจ้าของร่างเดิมวางยาให้ตัวเองกับหลินเฉาหนาน แล้วกำลังกลิ้งเกลือกอยู่ด้วยกันพอดี
หว่านถังรวบรวมพลังวิญญาณ ขับยาออกจากร่าง จากนั้นก็ใช้พลังวิญญาณขับฤทธิ์ยาออกจากตัวหลินเฉาหนานด้วย
“โฮสต์ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่หรือ ไฉนยังมี...” ระบบเห็นภาพตรงหน้าแล้วแทบรวน มันจำได้ว่าร่างจริงของโฮสต์ถูกเผาจนไหม้เกรียม แล้วพลังวิญญาณมาจากที่ใดกัน?
“ข้าเป็นต้นไผ่ ตราบใดที่รากยังอยู่ ก็ไม่มีวันตาย” หว่านถังพูดกับระบบไปพลาง จัดเสื้อผ้าของหลินเฉาหนานให้เรียบร้อยไปพลาง ก่อนออกจากห้อง
ระบบ “...”
“โฮสต์ไม่คิดจะดำเนินเรื่องตามต้นฉบับหรือ? ผู้ชายคนนี้ไม่เลว แต่งกับเขาเสียก็ไม่ต้องลำบากแล้ว”
หว่านถังนั่งลงใต้ชายคา มือถือพัดใบลานโบกช้า ๆ “เจ้าของร่างเดิมเดินเส้นทางนี้มาแล้ว ความลำบากที่ควรเจอก็เจอครบ ส่วนที่ไม่ควรเจอก็ยังหนีไม่พ้น สุดท้ายยังถูกหย่าร้าง ต้องเก็บขยะเลี้ยงชีพ”
“นั่นเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมทำตัวเหลวไหลเกินไป ทำลายความผูกพันระหว่างคนทั้งสองจนหมด ถึงได้ลงเอยเช่นนั้น” ระบบแก้ต่าง
หว่านถังส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก เจ้าระบบน้อย เขาแต่งกับเจ้าของร่างเดิมเพราะถูกคนจับได้คาเตียง เพื่ออนาคตของตัวเองจึงจำต้องแต่ง แต่เขาไม่ได้ชอบเจ้าของร่างเดิม ซ้ำยังแค้นที่นางวางยาเขา ทำให้ต้องพรากจากคนรัก”
หว่านถังอ่านเนื้อเรื่องต้นฉบับจบแล้ว พออ่านจบก็รู้สึกว่าเจ้าของร่างเดิมไม่เพียงเป็นตัวประกอบเปรียบเทียบกับนางเอก แต่ยังเป็นแพะรับบาปตัวจริงอีกด้วย
ในเนื้อเรื่องเดิม แผนของเจ้าของร่างเดิมสำเร็จ ทั้งคู่ถูกจับได้ในห้อง หลินเฉาหนานจึงจำต้องแต่งงานกับนาง และจำต้องพานางจากไป
แต่เขามีคนรักที่ใจตรงกันอยู่ในกองทัพ เพราะเขาแต่งงานกับภรรยาม่ายของสหายร่วมรบ คนรักจึงกลายเป็นตัวตลกในคำพูดของทุกคน แม้ภายหลังนางจะได้แต่งกับคนดี ๆ แต่ชื่อเสียงก็ยังได้รับผลกระทบ
เจ้าของร่างเดิมไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย นางวางแผนกับสหายร่วมรบของสามีผู้ล่วงลับ เพียงเพราะอยากมีผู้ชายคอยพึ่งพา จะได้หลบเลี่ยงผู้ชายในหมู่บ้านและความมุ่งร้ายของพวกเขา แต่ไม่คิดว่าชายผู้นี้มีคนรักอยู่แล้ว กว่าจะรู้ตัว ทุกอย่างก็ลงเอยไปแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
ทั้งสองถูกผูกมัดเข้าด้วยกัน ใช้ชีวิตคู่แบบลุ่ม ๆ ดอน ๆ
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้คาดหวังอะไรจากหลินเฉาหนาน แต่นางอยากใช้ชีวิตสามีภรรยาตามปกติ ทว่าหลินเฉาหนานมีความแค้นต่อนาง จึงปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นอากาศ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องแตะต้องนางเลย
เพราะเรื่องนี้ สามีภรรยาทะเลาะกันอยู่ไม่น้อย เจ้าของร่างเดิมตระหนักถึงความผิดของตัวเอง ทั้งสำนึกผิดและขอโทษอย่างจริงใจ แต่หลินเฉาหนานกลับไม่ยอมรับ
หลินเฉาหนานทำเหมือนเจ้าของร่างเดิมเป็นอากาศ เงินเบี้ยเลี้ยงกับคูปองที่ได้รับทุกเดือนล้วนยกให้เพื่อนบ้านซึ่งเป็นนางเอก บอกว่าเป็นค่าชดเชยให้นาง ส่วนเพื่อนบ้านนางเอกได้ประโยชน์ครั้งใด ก็จะมาอวดต่อหน้าเจ้าของร่างเดิมทุกครั้ง
นานวันเข้า สภาพจิตใจของเจ้าของร่างเดิมก็ผิดปกติ อัดอั้นตันใจจนอดไม่ได้ที่จะไปหาเรื่องเพื่อนบ้านนางเอก
ยิ่งนางก่อเรื่อง หลินเฉาหนานก็ยิ่งหมดความอดทน ต่อมา ตอนเพื่อนบ้านนางเอกตั้งครรภ์ นางเกือบล้มตรงหน้าประตู แม้ไม่มีหลักฐานใด ๆ แต่หลินเฉาหนานกลับเชื่อว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคนกลั่นแกล้ง จึงส่งนางออกจากเขตที่พักครอบครัวทหาร ปล่อยให้นางไปอยู่ที่สหกรณ์ตำบลตามยถากรรม
เท่านั้นยังไม่พอ เขายังยึดเงินกับกำไลหยกของเจ้าของร่างเดิม แล้วมอบให้เพื่อนบ้านนางเอกเป็นของขอโทษโดยตรง
ต้องรู้ไว้ว่าเขาไม่เคยให้เงินเจ้าของร่างเดิมแม้แต่เหมาเดียว นางเองก็ไม่มีความสามารถหาเงิน เงินที่มีอยู่ในมือเป็นเงินชดเชยของสามีผู้ล่วงลับ กับเงินเบี้ยเลี้ยงและเงินรางวัลที่เก็บสะสมไว้ก่อนหน้านี้
กำไลหยกเป็นของที่เจ้าของร่างเดิมสวมติดมือมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมันรัดมือจึงถอดออก
ตอนนางออกเรือน พ่อของนางมอบสินสอดกับกำไลหยกให้พร้อมกัน เพื่อเป็นสินเดิมของนาง
เงินที่ยื่นให้ถึงหน้าประตู เพื่อนบ้านนางเอกย่อมไม่ปฏิเสธ ต่อมาเมื่อประเทศเปิดรับการปฏิรูป นางก็นำเงินก้อนนี้ไปเป็นทุนตั้งต้น ทำธุรกิจจนรุ่งเรือง กอบโกยเงินทองได้มหาศาล
สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าคือ กำไลหยกวงนั้นมีที่มาสำคัญ พ่อแม่แท้ ๆ ของนางเป็นผู้มอบให้
ตอนนั้นนางยังเป็นทารก พ่อแม่พานางกลับบ้านเกิดเพื่อร่วมงานศพ แต่ระหว่างทางกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน พ่อแม่ใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายส่งนางออกไป จึงทำให้นางรอดชีวิต
เวลานั้นเพิ่งก่อตั้งประเทศ ทุกแห่งยังวุ่นวาย ทารกตัวน้อยจะมีชีวิตรอดอยู่กลางป่ากลางเขาได้อย่างไร?
โชคดีที่นางดวงดี ได้พบหัวหน้าหมู่บ้านชราซึ่งกำลังกลับบ้านหลังไปเยี่ยมญาติ เขาอุ้มนางกลับไป ต่อมานางก็ถูกรับเลี้ยงโดยพ่อบุญธรรมผู้พิการ
กำไลหยกมีสีงามและเนื้อหยกใส เพื่อนบ้านนางเอกจึงสวมมันให้ลูกสาวหลังคลอด ต่อมา น้าสาวของเจ้าของร่างเดิมบังเอิญเห็นกำไลหยก จึงซักถามว่าเด็กคนนี้เป็นลูกใคร และกำไลหยกได้มาอย่างไร
เพื่อนบ้านนางเอกไม่เอ่ยถึงเจ้าของร่างเดิมแม้แต่น้อย กลับสวมรอยเป็นนาง อ้างว่าเป็นญาติ แล้วเหยียบครอบครัวของน้าสาวเพื่อไต่เต้าขึ้นไป
เพื่อไม่ให้ความลับเรื่องชาติกำเนิดรั่วไหล เพื่อนบ้านนางเอกจึงวางแผนเล่นงานหลินเฉาหนาน ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสจนต้องปลดประจำการ
ต่อมา เพื่อนบ้านนางเอกเผลอทำให้นิ้วบาดเจ็บ เลือดจากปลายนิ้วหยดลงบนกำไลหยก ทำให้นางผูกพันกับมิติน้ำพุวิญญาณ
แม้น้ำพุวิญญาณจะไม่อาจคืนชีพคนตายหรือทำให้กระดูกขาวงอกเนื้อได้ แต่พลังรักษาของมันกลับแข็งแกร่งยิ่ง ขอเพียงยังมีลมหายใจ ก็ช่วยชีวิตกลับมาได้ เลี้ยงดูสักปีหรือครึ่งปีก็หายดี
นางอาศัยโอกาสวิเศษนี้ผูกสัมพันธ์กับครอบครัวผู้มีอำนาจยิ่งกว่าเดิม สุดท้ายก็ส่งครอบครัวของน้าสาวเจ้าของร่างเดิมออกไป
ท้ายที่สุด เพื่อนบ้านนางเอกกลายเป็นปรมาจารย์แพทย์แผนจีนที่ผู้คนต่างยกย่อง สามีได้เลื่อนตำแหน่งสูงส่ง ลูก ๆ แต่ละคนล้วนมีอนาคต นางกลายเป็นผู้ชนะในชีวิต
ส่วนเจ้าของร่างเดิมกับครอบครัวนั้น เลือนหายไปในกระแสธารแห่งกาลเวลาเนิ่นนานแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
“เจ้าระบบน้อย เจ้าของร่างเดิมเป็นแพะรับบาปตัวจริงใช่ไหม?” หว่านถังเอนพิงเก้าอี้ไม้ไผ่ พลางโบกพัด “นางเป็นแค่ตัวหมากที่คอยส่งมอบของวิเศษติดตัวให้นางเอก”
ไม่เช่นนั้น เจ้าของร่างเดิมที่ถือเงินชดเชยก้อนโตอยู่ในมือ แถมยังมีฐานะเป็นภรรยาม่ายของวีรชน ในยุคสมัยนี้ ต่อให้ไม่ถึงกับวางอำนาจบาตรใหญ่ อย่างน้อยก็ใช้ชีวิตได้อิสระสุขสบายกว่าคนทั่วไป
ส่วนการคุกคามจากพวกอันธพาลกลางดึก เจ้าของร่างเดิมแจ้งเรื่องกับหมู่บ้านหรือไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้ สามีของนางเป็นวีรชน ทั้งยังเป็นภรรยาม่ายของวีรชน รัฐย่อมคุ้มครองนาง
แต่เจ้าของร่างเดิมเป็นนักเรียนมัธยมปลายแท้ ๆ สมองกลับเหมือนหล่นหายไป ไม่รู้จักปกป้องสิทธิอันชอบธรรมของตนเอง คิดแต่จะหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยเท่านั้น!