ไอ้เจ้าสำราญ!
ฆ่าไปก็แค่ฆ่า!
คำพูดนี้ ทำให้สมาชิกตระกูลฉินโกรธแค้นขึ้นมาทันที!
ฉินหรงอานเดือดดาล: "นั่นคือลูกชายของฉัน เจ้าเป็นใคร กล้าพูดจาใหญ่โตนัก!"
"หนูน้อย เจ้ารู้ไหมว่านี่ที่ไหน? ที่นี่คือเมืองหลง!" ฉินเจียงเฉินพูดเสียงเย็นชา
"เมืองหลงแล้วไง?"
หวังหรูยานหัวเราะเบา ๆ
นางมองฉินเจียงเฉินอย่างมีความหมาย: "เมืองหลงเป็นที่ที่ตระกูลฉินพูดได้แต่เพียงผู้เดียว ใคร ๆ ก็ต้องฟังตระกูลฉินหรือ?"
"หรือว่าเมืองหลงเป็นเมืองของตระกูลฉินเพียงลำพัง?"
ทั่วทั้งงานแตกฮือ!
มีเสียงพูดคุยกันไปทั่ว!
ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า?
กล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง?
คุณหวังลดเสียงลง ไหล่สั่นเทา: "ผู้หญิงคนนี้มีเบื้องหลังอะไรกันแน่?"
"ไม่รู้สิ... ดูจากท่าทางไม่ใช่คนธรรมดา!" คุณหลี่ส่ายหน้า สายตาจริงจัง: "แต่อย่างไรนางก็เป็นแค่ผู้หญิงคนเดียว คงสู้ตระกูลฉินซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่ไม่ได้หรอก!"
คุณหวังเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ฉันว่านะ ผู้หญิงคนนี้น่าจะต้านทานตระกูลฉินได้!"
"เป็นไปไม่ได้! แม่ทัพเก้าเมืองไม่ใช่คนโง่ แค่หมื่นหลิงเฟิงคนเดียว สู้แม่ทัพเก้าเมืองไม่ได้หรอก!"
คุณหลี่ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด
"หึหึ ถ้าอย่างนั้นเรามาพนันกันไหม? ถ้านางต้านทานตระกูลฉินได้ นายให้ฉันสิบล้าน!" คุณหวังหัวเราะคิกคัก
"ฮึ สิบล้านเท่านั้นหรือ? เราพนันกันร้อยล้านเลยดีกว่า!" คุณหลี่เย็นชา
"ได้! เรามาดูกันต่อไป"
คุณหวังพยักหน้าอย่างฉับไว